Ekki gleyma mjöðmunum heima...

Jamón, queso, jamón y queso

2007-06-01T12:29:00.000+02:00

Matseðillinn var oft þunnur á Kúbu þá sérstaklega ef mann langaði bara í eitthvað smá.
Við: Eruð þið með einhverjar samlokur?
Þjónn: Jájá, við erum með samlokur með skinku, osti og skinku og osti. Mjög góðar.

Við erum allavega komin heim eftir frábært ferðalag. Ég kem svo til Íslands 13. júní, alkominn.

Svo er ég netlaus heima við og lítið um blogg og slíkt af þeim sökum.

Myndin er af svölunum okkar í Havana.

Uppgefnar eftir Louisiana

2007-04-26T14:10:00.000+02:00

Þær stöllur eru á leiðinni heim frá Louisiana safninu þegar þessi mynd var tekin. Það er greinilegt að list leiðir af sér djúpa íhugun.

Callé Neptuno

2007-04-20T10:51:00.000+02:00

Við Eva höfum pantað okkur gistingu í Madrid og í Havana. Við ætlum að eyða enni nótt í Madrid vegna þess að fluginu okkar var breytt. Við fljúgum svo til Havana daginn eftir, sem er sosum ágætt því ferðalagið er langt.
Í Madrid Verðum við á Hostal laVera, sem er það ódýrasta í Madrid og heldur 11 herbergi en það er staðsett rétt við Retiro-garðinn og hýsti áður hertogann af Sanotána. Þá vitið þið það.

Í Havana ætlum við að gista heima hjá hjónum. Við höfum leigt af þeim íbúð í húsinu þeirra við Callé Neptuno í Centro Habana y Prado. Hverfið er gamalt og frá nýlendutímanum og er mitt á milli Vedado, hverfis sem byggðist að mestu upp eftir Castro eða A.C., og gamla hlutans. Við fengum myndir af slotinu okkar og eina mynd af hjónunum sjálfum.

Maður fer stundum að hugsa um eitthvað annað... er einmitt að fara í próf eftir 3 tíma.

Páska-raksturinn

2007-04-07T18:27:00.000+02:00

Mikið var gaman í stuttri heimsókn á Íslandi fyrir utan móðganir í minn garð varðandi hársöfnun.

Ég pældi í að hætta þarna. Fannst þetta vera eitthvað svo vorlegt.

En endaði á að taka allt og vaskurinn er stíflaður. Skyldi þó eftir tvö T-bone.

Húðflögur og vín

2007-03-31T13:19:00.000+02:00

Þessa dagana er ég að tjasla saman mínum hluta í Bs. verkefninu mínu. Það er sosum sama sagan og alltaf, gerist hægt og ég fer að efast um eigið ágæti. Svo er Eva á Íslandi og því enginn til þess að stappa í mig stálinu.

Ég reyni því að finna upp á einhverju að gera utan íbúðarinnar á hverjum degi. Sú athöfn á að vera til þess fallin að hressa mig og kæta, örva hug og hlýja hjarta.

Um daginn var gott veður, þá þótti mér tilvalið að fara í sund, Österbro svömmehallen skyldi það vera. Ég hef ekkert sérstaklega góða reynslu af dönskum sundstöðum eftir að ég nýtti mánaðarkortið mitt við sundlaugina á Frankrigsgade. Ég var alltaf mettur eftir þær sundlaugaferðir, enda búinn að súpa á húðflögum gamalla karla við að synda kílómeter.

Hvað um það. Ég skellti mér í innisund enda veðrið frábært. Því næst kom ég við á hjá strákunum á La Fiorita því Österbro-laugin er mun þrifalegri en sú á Amager og kenndi ég því til hins venjulega eftirsundstaðahungurs. Ætiþistlapizza með chilli. Vinbörsen er mín búð, þar er besta kaffi í heiminum og það besta er að þegar þau hafa malað fyrir mig þá eltir lyktin af kaffinu mig alla leið heim þar sem hún læðist upp úr töskunni minni. Ég tyllti mér svo við Sortedamssö og lyktaði af töskunni minni og naut sólarinnar og valdi mér íbúð. Eftir að hafa komist að niðurstöðu og hafa reynt að meta eiginleika hverrar þeirrar sem ég rak augun í var ég orðinn svo ímyndunarveikur að mér fannst Eva vera úti á svölunum á einni þeirra. Ég spratt upp og rýndi, þetta var Eva. Hún sagðist hafa farið til Íslands! Ég ætlaði að hringja í hana og reyna að fá hana til að fletta ofan af sér, en mér datt ekkert trix í hug svo ég hringdi bara horfandi á konuna á svölunum. Ég var orðinn ímyndunarveikur.

Inni í safnarabúðinni þarna rétt hjá var skrýtið fólk, eins og er alltaf inni í slíkum búðum. Ég fann mér “Sketches of Spain”, og það er sko flott verk (eða tussufín plata). Ég nennti samt ekki heim strax þótt klukkan væri orðin eftirmiðdagur og ég ekki enn byrjaður á dagsverkinu. Ég mat það í huganum hvort ég ætti að rölta Dag Hammarskjölds-hringinn eða fara niður Classensgade og kannski koma við í Italiensk Vinhus (sem ég hef minnst á áður). Tók seinni kostinn. Guiseppe var að vinna eins og venjulega og aðeins kominn í’ða. Bonjorno! Bla bla bla, mussolini, bla bla bla, parmegiane, bla bla bla Amarone!! Ég skil hann aldrei en hann talar við mig ensku. Hann gaf mér að smakka á Amarone, held ég. Ég keypti af honum eina Chianti Classico ’99, hann fletti henni upp í 3 bókum fyrir mig til að fullvissa mig um gæði hennar eftir að ég spilaði leikinn og spurði hann hvort ’99 hefði verið gott ár fyrir Chianti.

Hann kvaddi mig með hálfvirði og einhverju sem þýddi endilega komdu aftur, ég er með nýtt vín að smakka í hverri viku, ég lauk við glas tvö og hélt heim á leið.

Eldaði mér pasta og drakk Chianti Classico ’99, alla, einn. Átti gott spjall við sjálfan mig til miðnættis er ég dó áfengisdauða í rúminu mínu.

Daginn eftir klæddi ég mig í nærbuxur, undir þeim, ofan á sokkunum mínum tjillaði massíft ofalinn silfurskottudjöfsi. Hún var á stærð við húslykil, ég kyrkti hana og drekkti, fékk mér kaffi og byrjaði að skrifa Bs. Ritgerð.

Seinasti dagurinn

2007-03-02T02:57:00.000+01:00

Auglýsingin sagði "til 3. mars eða eins og birgðir endast". Það er komið að því að loka verslun Indriða í Saltfélaginu enda hefur gengið vel. Ég vil óska öllum þeim sem lögðu leið sína í Saltfélagið til hamingju með það að hafa eignast föt frá einum besta sníðagerða- og klæðskera meistara landsins.

Það var hrein unun að leyfa fólki að kaupa þessi föt. Mér fannst vera forréttindi að rétta fólki poka með skyrtunum hans Indriða.

Njótið vel.

Indriði opnar í Saltfélaginu

2007-02-12T19:21:00.000+01:00

Verslun undir merkjum Indriða mun opna í Saltfélaginu við Grandagarð 2 (gamla Ellingsen-húsinu) þann 18. febrúar og verður hún opin til 3. mars.

Að því tilefni er ég á leiðinni til Reykjavíkur og mun standa vaktina í Saltfélaginu og vonast ég til að sem flestir kíki í heimsókn.

Opnunartímar:
mán-fös: 10-18
lau: 11-17
sun 12-16

Það tekur bara 3 mínútur að drekka einn espresso

2007-01-24T13:02:00.000+01:00

Smáskífan Julefrukost með Bartholin seldist upp fyrir jólin í 12 Tónum.

Ég er annars haldinn miklum verkkvíða við að tjasla saman ritgerð sem ég á að skila eftir 8 daga. Ég er rétt búinn með innganginn.

Þegar lífið er með svoleiðis stæla við mann hugsar maður um það góða sem maður hefur upplifað upp á síðkastið. Mér varð þá strax hugsað til kaffisataðarins Sosta í Stokkhólmi. Þar er hvítur marmari á gólfum og 3 borð til að standa við. Þeir selja kaffi, ítalskt sætabrauð og San Pellegrino. Eigandinn tók við pöntunum og greiðslu en hann var í stífpressaðri og almennilegri blárri síðerma skyrtu með brett upp á ermarnar og með vínrauða svuntu yfir. Hinir sem útbjuggu kaffið voru eins nema í stuttermaskyrtum og allir mun yngri en eigandinn. Allir voru þeir augljóslega af ítölsku bergi brotnir og töluðu saman á ítölsku.

Á þennan stað fór ég þrisvar á tveimur dögum og var ég þar inni í um 5 mínútur í hvert skipti. Hröð var þjónustan og hver sagði að maður þyrfti að fá sér sæti og eyða 30 mínútum af dýmætum tímanum í kaffiþamb? Sosta hefur verið á þessum stað í um 20 ár og alltaf er nóg að gera. Margir fjárfestar hafa viljað kaupa staðinn til að opna fleiri því þeir fíla svo geðveikt þetta "ítalska konsefft", heyriði ekki í plebbunum segja þetta?? En herra Sosta líður vel þar sem hann er og vill ekki gera neinar breytingar.

Nú líður mér betur.

Gleðileg jól, allir saman, það er komin jólastund...

2006-12-23T14:18:00.000+01:00

Dúettinn Bartholin hefur gefið út jólalag. Orginala má nálgast í 12 Tónum í Kaupmannahöfn.

Lagið heitir julefrokost. Njótið.

Hér er svo pshycobitchmixið af laginu.

Jólastuð

2006-12-14T15:55:00.000+01:00

Dúettinn Haust eða Styrkur (eigum eftir að velja á milli) hefur fengið Helgu Möller í lið með sér og er verið að leggja lokahönd á jólalagið í ár í Studio Rassa Nils. Massastuð og drullugott lag sem Keflvíkingurinn Haukur Jóhann Sigmundsson hefur samið.

Er á leiðinni til Stokkhólms á eftir að skoða í búðir og tjilla með bræðrunum Hans og Solo (nöfnin eru ekki grín).

Laginu verður vonandi póstað hér í byrjun næstu viku.

Góðar stundir

Myndir myndir myndir

2006-12-11T21:55:00.000+01:00

Komnar myndir frá Dr. Spock tónleikunum og upptöku jólalags dúetsins "Haust"

Fékk mér myndavél í gær

2006-12-08T14:33:00.000+01:00

Allt frá hatti ofan í skó, herradeild P.Ó.

2006-12-08T10:30:00.000+01:00

"Suð-suð vestan 9 og átta gráðu hiti." Þetta sagði Eva mér þegar ég kom úr sturtu í morgun. Hún kveið mótvindinum á leiðinni framhjá Söene þar sem hún hafði gefið baðherbergisvaskinum okkar hnéspark í gærkvöldi svo á sá.

Ekki beint jólalegt veðrið hér í borg en það er allt í lagi því mig grunar að Reykjavík muni bjóða okkur upp á kulda og trekk. Eftir tvær vikur förum við til Íslands. Þangað til ætla ég að vinna í verkefninu mínu, fara til Stokkhólms, vinna hjá Indriða, skila kollegí herberginu mínu, skipta um heimilisfang og kaupa jólagjafir en það er komið þema fyrir jólagjafirnar í ár.

Ég held að Nordre Frihavnsgade sé uppáhaldsgatan mín hér í borg, hún sameinar þjónustu, sniðugheit, tísku, góðan mat og bari. Svo er Kervan þar líka en það er mið-austurlensk verslun með gæðavöru. Baunir, grænmeti, chutney af öllum gerðum, fois gras, brauð, súkkulaði, vín, hunang, kúskús, pasta, hnetusmjör og ótal margt fleira sem ég hef ekki hugmynd um hvað er en finnst geðveikt gaman að skoða og kaupa. Þeir selja líka blóm, gefa manni vín og ansjósur að smakka og eru bara með almenn almennilegheit. Svona á búð að vera.

Ég fór í gær í smá útréttingar. Skrúfubúðina, tvinnabúðina, hárkremsbúðina, pósthúsið og á hælabarinn(skósmiðinn) og kaffibúðina. Fékk allt sem mig vantaði og afgreiðslufólkið viss allt um það sem selt var á hverjum stað, enda sérhæfðar búðir. Ég þarf að taka þetta fyrir bráðum.

Ég er gasalega svag fyrir kaffi, ég nenni eiginlega ekki að drekka það nema það sé gott. Ég held ég hafi óverdósað á vondu kaffi eftir öll árin á Billanum og í Skógarhlíðinni. Við Eva eigum fjórar gerðir af kaffi núna og þær eru allar í kúl umbúðum.

Dr. Spock spila í Ind Tónum á eftir, þar verður örugglega fjör og frítt vín. Við ætlum á skauta á sunnudag á Kongens Nytorv ef svellið er ekki bráðnað annars bara á Ingólfstorg eftir 2 vikur.

Sá Bond í gær og þetta truflaði mig eitthvað

2006-11-30T13:50:00.000+01:00

B.A. verkefni Evu

2006-11-30T13:03:00.000+01:00

Ég mæli með að fólk kíki hingað, upplýsist og segi skoðanir sínar.

Spekingurinn ég

2006-11-24T11:14:00.000+01:00

Ég eys úr hugsanatankinum mínum í dag á Vefritinu

Í lukkupottinn

2006-11-22T13:09:00.000+01:00

Síðastliðinn laugardag duttum við Eva aldeilis í lukkupottinn.

Indriði ákvað að prufukeyra jólamatinn sem hann ætlar að elda ofan í fjölskylduna sína á okkur Evu. Seinna komu Haukur og Sunna með franska súkkulaðiköku.

Það var helvítis álag á eldhúsinu við að elda önd, kalkún, búa til soð, hita kaffi o.s.frv.
Því sló út örygginu hjá okkur. Taflan er af gamla skólanum og þar af leiðandi ekki flipi til að ýta upp en svo langt nær kunnátta mín varðandi rafmagn. Indriði kunni trix og reif álpappír úr sígarettupakkanum sínum tróð í öryggisstæðið og það varð ljós.

Við ætlum að hitta vinafólk okkar í kvöld...

2006-11-21T11:39:00.000+01:00

Ég held að við Eva séum orðin miðaldra. Við eigum "vinafólk". Við fórum í Tivoli í gær til að fá okkur glögg og eplaskífur. Við fórum með vinafólki okkar. Ég skaut körfubolta í skotbásnum og vann tannstöngul handa Evu. Við fengum gamalt fólk til að taka mynd af okkur. Okkur þótti mjög gaman.

Miðaldra? Allavega ekki kúl. Og lífið snýst um að vera kúl.

Létt-greiðsla

2006-11-14T15:29:00.000+01:00

Það voru liðnir tveir mánuðir frá því ég fór síðast. Í millitíðinni hafði Eva aðeins bjargað málum en það var einungis tímabundið. Það sem hafði tafið þetta allt svona mikið var upptekni minns manns og gátu ég og hann fyrst komið á fundi í lok mánaðarins. Það var einfaldlega of seint og þurfti ég að bregðast við hið snarasta vegna glósa sem ég var farinn að fá úti á götu.

Ég var einhversstaðar á milli Villa borgarstjóra, Donalds Trumps og Golla gulltyppis. Það er ekki gott að vera á milli þeirra.

Því fór ég á stúfana í leit að hárgreiðslustofu. Hana myndi ég finna hratt og örugglega sem ég og gerði. Dizzy & Lizzy á Strandboulevarden var sú fyrsta sem ég sá. Ég fór inn samdi um prís og pantaði tíma. Ég var bókaður klukkustund síðar en fór að efast um þetta val um leið og ég gekk þaðan út. Á leið minni á pósthúsið sá ég fjölmargar hárstofur, sumar báru skrítin nöfn eins og “Directors Cut”.

Klukkan sló “hárgreiðslutíma” og þetta lagðist allt saman bara nokkuð vel í mig. Ég hef sosum aldrei verið einn af “Jómbum” eða “Simbum” þegar það kemur að trendsetti í hártísku en mig langaði samt í almennilega klippingu!

Um leið og ég gekk inn áttaði ég mig á því að ég hafði gert mistök. Þetta var eins og að koma inn á hárgreiðslustofuna á Raufarhöfn sem er að reyna að vera trendí (svona eins og hárgreiðslustofur gera) en allt var bara svo rangt. Ég settist niður og las í blaði er gömul kona kom inn en það fór ekki framhjá neinum því það spilaðist lag þegar einhver gekk inn. Ég var semsagt á svona týpískri gömlukonulagningarstofu. Konan sem tók á móti mér var stór með koparlitaðar strípur undir krem-gylltu ofan-á kollunni. Ég fékk hárþvott þar sem maður leggur hálsinn í þar til gert stæði en barmastóra konan lagði mig bara á milli brjóstana á sér sem ég hélt að væri hárþvottshálsstæðið (áttaði mig á þessu er ég stóð aftur upp).

Ég hafði mikið pælt í því hvernig ég ætti að útskýra hvernig klippingu ég vildi en guggnaði á fyrirfram samdri ræðunni er í stólinn var komið og bað um “almindelig herreklip, tak”. Það eina sem hún mátti ekki gera var að klippa hárbartana vegna þess að skeggið mitt tengist ekki hárinu öðruvísi.

Ég held ég hafi fengið almennilega herraklippingu, ég lít að minnsta kosti út eins og forsöngvarinn í Vínardrengjakórnum (ég yngist svooo við að láta klippa stutt). Hún klippti af hárbartana svo ég neyðist til að raka af mér skeggið og yngjast enn frekar. Konan leysti mig út með þeim fróðleiksmola að ég yrði líklega ekki sköllóttur nema þá helst í hliðunum. Ég verð semsagt eins og móhíkani eftir 20 ár.

Dagurinn minn

2006-10-19T12:26:00.000+02:00

Nú fæ ég loks að nöldra í alvörunni sem málpípa kommana, eins og einn sagði. Ég skrifa nokkrar línur á vefritið.is á morgun, hlekkur til hliðar.

Annars er nú gaman hjá okkur Evu þessa dagana. Við vöknum á morgnana og setjum hafra í pott og kaffi í síu, við förum svo yfir daginn "hvað ætlar þú að gera?" aha "en þú". Því næst hjólum við út Classensgade hönd í hönd og furðum okkur á haustlitunum og fegurð þeirra sem eru óðum að yfirtaka borgina. Við snúum á haustsólina á leið okkar meðfram Söene með sólgleraugnanotkun. Eva fer á bókasafnið í Fiolstræde en ég að tala við strákana í Indriða/12 Tónum. Þar drekk ég eins og einn espresso og Þórhallur fræðir okkur um nýjustu plöturnar en Indriði þykist fræða okkur bara almennt. Þá fer nú að líða að hádegi og finnst mér þá tilvalið að fara á bókakaffið og fá mér beyglu með smurosti og reyktum laxi og kíkja í blöðin til að komast að því hvað það er sem skekur heiminn þá stundina.

Ég hef alla tíð haft gaman að bekkjum, þá aðallega að sitja á þeim og stara á endalausa flóru fólksins sem streymir framhjá, stundum líkt og tær lindará í Borgarfirði en stundum líkt og beljandi jökulsá. Það er þá sem ég finn að ég er manneskja. Þegar ég sé að fólk er brigðult og að lífið sé hvorki tímarit né sjónvarpsþáttur þó svo æ fleiri virðist halda það. Samt sem áður öðlast ég ákveðna trú á mannkynið. Að vera meðal fólks er mikilvægt og ekki alltaf sama fólksins. Þegar þarna er komið við sögu á venjulegum degi í lífi mínu finnst mér vera kominn tími á að fá mér kaffisopa. Við Eva mælum okkur mót á einhverjum af fjölmörgum girnilegum kaffistöðum borgarinnar, drekkum kaffi og maulum biscotti. Eva snýr svo aftur á bókasafnið eftir að við höfum rætt ritgerðina hennar þar sem ég reyni iðulega að slá hana út af laginu með óhlutdrægum spurningum hins fáfróða en hún hún færir ávallt óaðfinnanleg rök fyrir máli sínu. Þá hjóla ég heim á leið og hef gaman að tilhugsuninni að ég skuli alltaf hjóla á móti sólinni. Það fá ekki allir að gera og ég þakka fyrir að vera svona lánsamur.

Ég hef reynt að koma því í vana minn að líta við hjá grænmetissalanum á Nordre Frihavnsgade þó það sé ekki til neins annars en að stela einu vínberi og finna anganin af öllum hinum fjölmörgu ávöxtum jarðar sem verslunin hefur að geyma. Handbragð afgreiðsludömunnar er metnaðarfullt og ákveðið þegar hún pakkar tómötunum mínum í dagblað og stingur þeim svo í poka. Ég reyni að lifa hófsömu lífi, ég drekk kannski oft en þá ekki mikið í einu og ég hef aldrei reykt nema þá einn og einn smávindil í góðra vina hópi þegar svo ber við. Ég stenst þó iðulega ekki mátið er ég geng framhjá Italiensk Vinhus á Classensgade. Afgreiðslumaðurinn í vínbúðinni er afkomandi barónana Ricasoli-Firidolfi einnar elstu fjölskyldu í Toscana en langafi Flavio var sá sem fyrst gerði það vín sem við köllum nú til dags Chianti Classico. Við Flavio höfum gaman að því að tala saman á dönsku enda hvorugur reibrennandi. Við kennum hvorum öðrum frasa og hlæjum mikið er við göntumst hvor í öðrum. Áður en ég veit af höfum við dreypt á einu staupi af uppáhalds grappa-inu okkar Flavio, Grappa di Vinacce di Vino Nobile di Montepulciano Salcheto. Eftir staup af grappa, glas af Chianti og gott spjall er kominn tími á að tygja sig heim og undirbúa kvöldmatinn áður en Eva kemur heim.

Við borðum kvöldmat í rólegheitum og reynum að fá niðurstöðu í daginn sem var að líða, stundum tekur það tíma en oftast nær komumst við að niðurstöðu hratt og örugglega. Þegar þreytan sækir að látum við það eftir okkur að fara snemma í háttinn og vonumst til þess að dagurinn á morgun verði jafn mettandi og sá sem var að líða.

Áframhaldandi upprifjun

2006-10-16T22:47:00.000+02:00

Jæja, þá er það byrjað aftur.

Það var frekar skrítið að lenda hér í Köben að kvöldi 2. janúar, einn með 4 töskur. Já, nóg á maður af drasli sem maður telur bráðnauðsynlegt að taka með sér og voru handtöskurnar 3 plús líkkistan sem ma og pa gáfu mér í haust (1000 lítrar). Ég gekk út af Kastrup, hættur við að taka lestina, og skimaði um eftir taxa. En auðvitað var enginn þar og þá. Ég gekk aðeins áfram ýtandi á undan mér stórri kerru þegar leigubíll keyrir upp að mér og opnar rúðuna hjá sitjandi farþega í framsæti bílsins. "Vantar þig bíl" gólar bílstjórinn yfir farþegann. Ég játti því og bjóst við að hann myndi kalla upp e-n frænda sinn. "Stökktu upp í", haa... nei nei ég er með svo mikinn farangur maður, þetta reddast, ég bíð bara eftir næsta, svaraði ég. Nennti ekki að fara að standa í því að deila bíl með e-m öðrum en hugsaði með mér að ég gæti nú grætt á þessu! Bílstjórinn vildi ólmur fá mig með, hvað græðir hann sosum á því, hugsaði ég með mér en vildi nú ekki fara að þræta um þetta við hann (hef ekki góða reynslu af því að þræta við Tyrki í Köben). Jæja, ég sló til eftir að hafa spurt aumingjalega norðmanninn sem sat í framsætinu hvort honum væri sama, hann muldraði e-ð og brosti aumingjalega brosinu sínu og ég tók því sem já-i. “I make monní, you make monní, evríbodí makes monní!” var það fyrsta sem leigubílstjórinn sagði, svona til að brjóta ísinn. Ég sat aftur í og norðmaðurinn hríðskalf í framsætinu og hélt að það væri verið að svindla á sér (alltaf að spyrja hvort ekki hefði verið betra að fara til hægri hér, vinstri þar). Svo átti að skila Norsaranum af sér en þá var ekki heimild á kortinu hans, vei! Hann krullaðist allur upp greyið og Tyrkinn var ekki par sáttur við þessa tilburði Norsarans og sendi hann inn í húsið sitt til að ná í peninga (Norsarinn fór þótt hann hafi vitað að hann ætti ekkert þar frekar en í veskinu sínu). Á meðan hann var inni að leita urðum við Tyrkinn ágætis félagar og gerðum grín að aumingjalega Norsaranum og töluðum um mikilvægi þess að ganga um með “cash” á sér. “I meik you deal!”, nú hvað þá? “You sit in front and I take you home for 150 DKR, very good price”, jæja já hugsaði ég með mér, það er nú ekki svo slæmt, ca 200 kall venjulega. “And I take responsebil if cop is stopping us”, OK I´m in for that, svaraði ég. Svo kom Norsarinn til baka peningalaus og allslaus og við fórum í ATM á næsta horni og hann sendur út með VISA kortið sitt og hvað haldið þið...bankinn gleypti kortið hans! Allann tímann sit ég í taxa, hefði fyrir löngu getað verið kominn heim. Nú voru góð ráð dýr og Tyrkinn skynjaði grátstafina í kverkum aumingja Norsarans og útbjó rosalegasta gíróseðil sem ég hef séð á e-ð blað sem hann fann á gólfinu í bílnum.

Norsaranum hent heim og þá átti ég að koma fram í, en ekki fyrr en Norsarinn væri kominn inn til sín. Ég steig út og ætlaði fram í , opnaði hurðina og sé að Tyrkinn er að koma sætinu í öftustu stöðu og halla því geðveikt aftur. Kannski er þetta e-r massa pervert sem ætlar að óla mig niður í framsætið hjá sér og hringir svo í alla tyrknesku vini sína og haldinn verður tyrknesk svallveisla í í boði mín. Ég bægði þessu frá og bað um útskýringar á þessu öllu. “Yes, you sit down and in front”, ok sagði ég og lagðist. “No no no, with your ass in front!” Ye ok, svaraði ég og settist fremst á sætið uppréttur. “No no no, put your ass in front and lie down!” Hvar er ég staddur? Í donskum leigubíl eða tyrkneskri klámmynd? Svo skildi ég hvað hann átti við og lá í sætinu á þess að stija í miðju þess en þar er nefninlega skynjari sem nemur farþega og skráir það í tölvu í taxanum. Hann vantaði þetta svart og mig vantaði þetta ódýrt. Svo komst ég að því að hann ætti ekki bílinn heldur var að keyra hann fyrir vin sinn sem hann var samt að snuða! “I need black monní, for cigarettes you know” ég sagðist skilja hann fullkomlega. “You want one?”, thanks. Svo sátum við (hann sat, ég lá), ég og Tyrkinn, í smók, alsælir með fyrirkomulagið. Hann keyrði mig upp að dyrum og bar töskurnar mínar þangað líka. 150 kall og handaband og málið var dautt. Besti díll sem ég hef gert.

II. hluti

2006-10-10T23:37:00.000+02:00

Saga

Fimm mánuðum eftir S.D.[1]- áfallið eða fyrir viku síðan fann ég að ég var orðinn kúl. Þekki Köben betur en Vesturbæinn, panta kebab án þess að vera misskilinn og búinn að ná prófunum og fannst þau bara létt, for helvede!

Það var þriðjudagur sem byrjaði á kornflexi, lýsi og kaffi, renndi í gegnum fyrirsagnir fréttana á netinu og hjólaði svo upp í skóla. Það var mikill lestur framundan og ég kominn aðeins eftir á. Yfirvegaður gekk ég inn á bókasafn CBS.

- “Fokk itt maður, það er alltaf fullt hérna”. kl. var 11:30 og sosum nægur tími til stefnu, ég myndi bara byrja að lesa í kantínunni og prófa bókasafnið aftur eftir hádegið, þá losnar alltaf eitthvað. Fann fínt borð úti í horni með smá prívasíi. Svo kom hádegi. Ég vissi að þá myndi aukast í kantínunni en en mesta ösin gengi yfir á svona hálftíma. Þá var pikkað í öxlina á mér. “Er þetta laust” var spurt á dönsku. Já, værsogo. Hann var einn. Þá gólaði hann: “ hey strákar, það er laust hérna!” Átta mann borð og þeir sjö, líklega handboltamenn, rosa massaðir og í brandarakeppni. Ég sat milli tveggja næsta klukkutímann. Ekki gat ég farið, þá hefðu þeir unnið. Ekki gat ég verið, erfitt að lesa og massar þurfa sitt pláss. Ég varð lítill í mér og paranojaður, “brandararnir snúast örugglega um mig” , huxaði ég. Þeir fóru kl. rúmlega 13:00. Ég gat ekki verið þarna lengur. Kíkti niður á bókasafn og enn var allt fullt. “Helvítis, djöfulsins”.

Ég sagði sjálfum mér að ég væri flottur og gæti lesið þar sem mér sýndist. “Á ég að fara á S.D.?” Neee....jú það var eiginlega eini staðurinn sem kom til greina. Ég vissi líka núna hvernig best væri að tækla S.D.

Ég parkeraði bronslita fáknum mínum í þartilgert stæði og gekk inn í S.D. eins og ég ætti heiminn. Nú skyldi ég sko ekki klikka! Fór að upplýsingarborðinu og spurði um skápa og hvar lestrarsal-vestur væri að finna. Ég var meira að segja með rétta smámynt í skápinn, ha! Ég gekk rólega og yfirvegað og las á öll skilti sem á vegi mínum urðu. Eftir um 10 mínútur var ég kominn í eldri hluta byggingarinnar. Þar var fólk og fullt af borðum og fólkið var að lesa. “Ahaaa... hér er almenni lestrarsalurinn”, sagði ég við sjálfan mig, ég hef verið í einhverjum rannsóknarlestrarsal síðast. Ég fann autt borð og stól og hóf lesturinn. Þarna var bæði kyrrt og hljótt.

Eftir um 15 mínútna lestur heyrði ég að fólki fór fjölgandi í þessum sal, gott og vel. En fólkið talaði líka, hátt og mikið. Ég spilaði mig sem kúl akademiker og gaf þeim illt auga sem sem voru að blaðra og þeim sem mér fannst eiga það skilið.

Hélt áfram að lesa. Þegar lætin voru gjörsamlega búin að rústa einbeitingunni minni fór ég að borðinu við hliðina á mínu og sagði pirringslega:

- “Where I come from, people keep quiet in the library”. Þá var svarað:

- “Where I come from, people eat in the cafeteria”.

- “Oh yeah!” Sagði ég, og fattaði ekki það sem þið eruð búin að fatta núna. Ég var í gadddemit nestisstofunni sem by the way lítur ekkert út eins og nestisstofa. Ég leit upp og á fólkið sem sat þarna og las..... í Politiken og Berlinske Tidene.

Jú!, mér leið eins og bjána og var greinilega ekki enn búinn að finna lestrarsal-vestur, en sá salur er sagður stærsti einstaki lestrarsalur opinn almenningi í Kaupmannahöfn.

Ég skyldi finna salinn. Gekk aftur til baka og stoppaði. Hvaðan kemur allt þetta fólk og hvert er það að fara? Eftir að hafa elt tvo og endað í bæði skiptin við salernin fann ég loks lestrarsal-vestur. Klukkan var orðinn 15:30 og ég gat náð góðum 4 tímum í lestri áður en ég færi á æfingu. Lestrarsalur-vestur er allur gerður úr gleri svo það sést inn í hann og út úr honum. Þarna var fullt af fólki en nokkur stæði laus. Ég fann hurð(úr gleri) og þreif í hana, hurðin opnaðist ekki við það. Svo ég ýtti, hún opnaðist heldur ekki við það. Þá hristi ég hana fram og til baka í þeirri von að hún myndi opnast en ekkert gerðist. Ég leit upp og horfði í augun á öllum lestrarsalnum sem litið hafði upp úr bókunum til að fylgjast með brjálæðingnum á hurðinni. Ég horfði í gegnum glerið á þau og þau á mig, ég fókusaði á glerið og las þar

“Exit Only”.

Eins og gefur að skilja treysti ég mér ekki í meira þann daginn. Náði í draslið mitt, rauk út, hjólaði af stað með tárin í augunum og fann hvernig Svarti demanturinn eða SVARTI DJÖFULLINN eins og ég kýs að kalla hann, hló að mér þar sem ég barðist við austanáttina á bronslita fáknum mínum.

[1] Svarti demanturinn

Ég hef sagt þessa sögu áður

2006-10-06T17:06:00.000+02:00

Ég þarf að fara að blögga oftar.

Eva kom út fyrir 10 dögum síðan og síðan þá hefur síðan verið vanrækt af mér. Við erum flutt á östbanegade 43 2,2. Tussufínt pleis og við rétt að koma okkur fyrir. Ég var ekki sérlega kunnugur hér á Österbro fyrr en nú en maður á ekkert erindi hingað nema maður búi hér. Íbúðin er sú besta sem ég hef búið í síðan ég flutti hingað og er ég feginn að vera farinn úr forstofuherberginu fyrir fullt og allt.

Síðan Eva kom hefur hún skráð sig inn í landið, opnað símreikning, bankareikning og talað dönsku. Allt þetta tók mig u.þ.b. ár að ná að gera. Ég bara meikaði ekki að fara hratt í sakirnar, varð bara hysterískur og svitnaði í lófunum. Það sem fór mest fyrir brjóstið á mér var að hún var komin með bókasafnsskírteini á aðalbókasafninu, bókasafn sem ég hafði aldrei komið inn í, eftir tveggja daga veru í stórborginni.

Við það að fylgjast með fyrstu skrefum ungrar Kaupmannahafnarstúdínu úr Hlíðunum fór ég að rifja upp hvernig þetta var hjá mér í byrjun. Við þessa upprifjun datt mér í hug dagbókarfærsla sem ég skrifaði fljótlega eftir að ég kom hingað út. Ég ætla að leyfa ykkur að lesa hvernig mér leið fyrstu dagana mína hér í Kjuben en fyrri hlutinn kemur núna og seinni á næstu dögum en svo að einhver nenni að lesa þetta verð ég að skipta þessu niður, værsogo!

Forsaga

Þegar ég flutti til Köben í haust bjó ég á Amager með Hauki, Öglu og stundum Guðmundu líka. Íbúðin var ekki stór en en það kom ekki að sök, nema þegar tími var kominn á að leggjast yfir skruddurnar. Yfirleitt reyndi ég að læra bara í skólanum en oftar en ekki var bókasafnið fullt og varð ég því frá að hverfa.

Ég hafði séð fallega byggingu, rétt hjá Langebro (brúin yfir á Amager), sem er kölluð Svarti demanturinn eða Det Kongelige Bibliotek. Þar skyldi ég aldeilis leita athvarfs ef CBS gæti ekki tekið á móti mér.

Ég hjólaði þangað í fallegri haustsólinni til að lesa kafla morgundaxins. Safnið var risastórt og flókið við fyrstu sýn. Ég þóttist þó vita hvar ég fyndi lestrarsal enda ratvís með eindæmum. Maður verður nú alltaf að spila sig kúl og spyrja ekki til vegar, þykjast vera innfæddur en ekki útfæddur, í gær.

Til hægri, svo vinstri, hægri aftur, upp rúllustiga og beint áfram. “Læsehal A, kun for brugere”. Þetta var eitthvað fyrir mig. Ég opnaði og gekk inn í stórann 200 ára gamlan sal sem lyktaði af þekkingu, gömlum bókum og kaffisvita. Mér leist vel á þetta, hér gæti ég sko gleymt mér í skólabókunum. Ég gekk inn í miðjan salinn, fann mér borð, tók af mér jakkann og hengdi á stólbakið, taskan fór á gólfið við hliðina á stólnum og ég tók upp bækurnar. Allt þetta gerði ég hljóðlega svo ég rifi ekki dauðaþögnina sem fyrir var. Ég var rétt byrjaður að strika undir í fyrstu línu er ég sá Birkenstock og rifflaðar flauelsbuxur koma skokkandi í áttina að mér. Þetta var bókavörðurinn. Með skokki sínu fékk hann allann salinn til að líta upp úr bókunum.

-“Það er stranglega bannað að vera með yfirhafnir og töskur hérna inni.” Hvæsti hann á mig, lafmóður eftir skokkið.

-“Uuuu.. önskjull”.

-” Þú þarft að fara héðan út og niður á fyrstu hæð, finna þér skáp og læsa dótið þar inni.” Alveg massapirraður.

Ég pakkaði saman, tók jakkann minn og strunsaði út með kökkinn í hálsinum. Allir í salnum gáfu mér pirringslegt augnaráð. Þetta var nú ekki svona á bókhlöðunni, huxaði ég með mér.

Ég rétt rataði aftur út úr byggingunni, fullur paranoju og fannst allir í byggingunni vita hversu vitlaus og óveraldarvanur ég væri. Þegar út kom sneri ég mér að innganginum og öskraði

“Ég kem aldrei hingað aftur!”, eða mig langaði til þess.

Við Eva höfum ákveðið að flytja til Raufarhafnar

2006-09-17T23:59:00.000+02:00

Ef fólk hefur áhuga á að kíkja á myndir úr hringferð okkar Evu þá er myndirnar að finna hér

Færdig paa mandag min ven

2006-09-14T19:47:00.000+02:00

Það er ágætt að vera kominn aftur þó mér leiðist að hafa ekki tækifæri til að sjá systurson minn berum augum.

Ég kom út fyrir tæpum tveimur vikum og allt var í góðum málum, meira að segja var hjólið mitt ennþá fyrir utan kollegíið en því átti ég ekki von á. Það hafði semagt staðið fyrir utan í allt sumar án þess að vera hreyft. Þegar ég koma að því lá það reyndar á hliðinni svo að ég reisti það við og ætlaði svo að láta gera við afturdekkið daginn eftir. Daginn eftir var búið að stela hjólinu mínu.

Var því farið á stúfana. Ég fann hjól norðarlega á Nörrebro á verkstæði en ekki í búð. Minn maður hjá Halal Konya Cykler lofaði að gera við hjólið og ég gæti komið á mánudegi en þetta var á föstudegi. Ég kom á mánudegi um kl. 16 og hvað haldið þið, hjólið ekki aallveg tilbúið (lá í sömu hrúgu og á föstudeginum) en minn maður var blíður til augnanna og afsakaði sig mikið og gaf mér meira að segja ástæður. Ég skildi snúa aftur eftir tvo sólarhringa því þá yrði það tilbúið.

Mætti, prófaði og keypti 20 ára gamlan, koparlitann, þriggja gíra Raleigh. Enskur eðalfákur með fram- og afturbrettum, bögg-la-bera og keðjukassa svo keðja tæti ekki skálm á mínum fæti.

Lífið er því fullkomið og getur bara fullkomnast enn frekar sem það mun gera eftir 11 daga.

Ég ætla að byrja að blogga aftur

2006-09-06T12:47:00.000+02:00

Í nótt eignaðist ég lítinn frænda, móður og barni heilsast vel.

Heimkoma að heiman

2006-06-28T15:44:00.000+02:00

Sit á rúminu mínu núna að hlusta á Smog og allt er klárt til heimferðar. Það eru 6 tímar í brottför og hlakka ég mikið til að hitta alla og sérstaklega systur mína sem mér skilst að gangi í skræpóttum kraftajötnabuxum þessa dagana sökum óléttu. Hlakka mikið til að hitta hina líka.

Það er alltaf frekar skrítið að fara héðan í lengri tíma og viss söknuður sem grípur um sig áður en ég fer en hverfur um leið og ég er kominn til Reykjavíkur. Fór því í göngutúr áðan og fékk mér Crunchy Hönsesalat og Firefly de-tox á meðan ég fylgdist með rónunum á Christianshavn spila Actionary (miðað við tilburðina og óskiljanlegt babl).

En þetta er gott og blessað. Ég mun gerast nespakki í sumar, mun vinna þar og búa (e-r strönd). Þar ætla ég að synda líka. Ég mun vera í ljósbláu Arena júníformi (skýla og gleraugu).

Þar hafið þið það.

Lyf-andi

2006-06-14T12:03:00.000+02:00

Ekki dauður, bara að gera eitthvað annað.

Nú er ég staddur í verslun Indriða á Fiolstræde með mjög stóra svitabletti undir báðum höndum. Ég klára skólann í næstu viku og verð eitthvað að vinna hér þar til ég sný til baka í byrjun júlí.

Ég verð flokkstjóri í unglingavinnunni í sumar í góðum hópi með Mörtu sys og Stellu glæpon, ekki lélegt þríeyki þar.

Jæja, best að halda áfram að svitna.

Sumarstarfsmaður í IKEA

2006-04-22T23:50:00.000+02:00

Það var komið að enn einum Ikea-deginum í lífi mínu. Ég hef skrifað um Ikea áður og voru það sosum ekkert fallegir pistlar um þann stað. Ég held að þeir sem ekki voru sammála mér um það að Ikea væri helvíti finnist bara gaman að vera nýfarin að búa og loks ráða hvernig umhorfs er í kringum þá...

...allavega, fór í Ikea í gær og var búinn að kvíða því í u.þ.b. mánuð eða frá því áður en ég kom til Reykjavíkur í páskafrí. Ég vissi sosum að að þessum degi myndi koma en ekkert getur undirbúið mig undir það að takast á við þá píslargöngu sem hver Ikea ferð er.

Ég er nefninlega semi-kvíðasjúklingur sem hatar flugvelli og reyni iðulega að þjóra þar til kvíðann þrýtur, flugvallarfyllibytta, af ástæðu sem er læknisfræðileg.... ok, ok, svipað var búið að plaga mig gagnvart þessari Ikea ferð en það er enginn helvítis bar í Ikea, ekki einu sinni hérna!

Þetta myndi bara velta á dagsforminu, ef ég vaknaði rétt þann morguninn, fullur sjálfstrausts og af almennri gleði, myndi ég skella mér.

Sá dagur rann upp í gær.

Jæja, best að taka lestina frá skólanum að Nörreport. Þegar á Nörreport var komið áttaði ég mig á því að ég var við það að fara að pissa í buxurnar. Best að skella sér þá á McDonalds til að sinna kallinu...á efri hæðinni er klósettið, dyr með rauf fyrir mynt. Átti ég mynt? Neei, ég átti ekki mynt í rauf til að létta á mínum skauf. Niður að skipta seðli í myntir. Bólugrafinn McSveittur gat ekki opnað kassann nema ég myndi versla eitthvað. “Fáum þá einn ostborgara”, fékk mynt í afgang og stakk í rauf, var létt stund síðar og strunsaði í átt að 150S sem myndi fara með mig beinustu leið til helvítis, eða Gentofte eins og sumir kalla það. Á leiðinni fann ég fyrir svengd því ég hafði gleymt ostborgaranum inni á klóinu á Mc. Lítill drengur sem sat hinum megin við ganginn í strætó launaði brosi frá mér með horkúluskoti.

Ég hafði nú komið þangað áður, eitthvað senter með Elko, Jysk, toys r’us og Ikea og auðvitað McDonalds.

Ég byrjaði á að kíkja í “gallaðar vörur-Ikea” og fann rúm á afslætti, þetta byrjaði vel. Jæja, finna afreiðsludömu og spyrja hana hvað væri nú að rúminu. “Ekkert” sagði hún “þetta var pantað vitlaust” og sprengdi tyggjókúlu. Tek það. En hvernig má það vera að rúm sem á 10.000 systkini inni í alvöru Ikea sé “vitlaust pantað”, fokk itt, virðist heilt tek það. Næsta skref var því að finna sér vagn til að flytja flykkið. Hvar gat ég geymt það á meðan ég færi inn í alvöru Ikea? (búðirnar eru ekki tengdar saman). Fékk að geyma það hjá strákunum í “Hjemtransport”, liðlegir þessar elskur. Nú gat ég farið og keypt inn: sigti, hillu, hillu, hillu, hnífapör, pott, kertastjaka og eitthvað meira sem ég man ekki hvað var.

Til að gera langa sögu stutta að þá fór ég öfuga leið í Ikea og byrjaði niðri eins og allir Ikea-farandi, ísgefandi helgarforeldrar vita er rangt, já RANGT! Maður á að byrja uppi og vinna sig niður. Reddaðist að lokum, var búinn að vera þarna i 4 klst. án votts eða þurrs. Fann mér svo röð við kassa sem virtist styst, ég meina gerir maður það ekki? Kassinn bilaði og ég horfði á samferðafólk mitt sem valdi sér aðrar raðir valsa hamingjusamt út eftir 5 mínútur í röð. Ég var fastur, milli fólks, var með stóra hillu sem gerði það að verkum að ég gat ekki hreyft mig nema í eina átt, áfram. Eftir 20 mínútur leystist málið þegar kassinn samsíða var opnaður. Þegar komið var að mér sá ég skilti sem á stóð “kun Dankort”. Taka ekki við pen eða korti á þessum nýja kassa. Fór aftast í næstu röð.

Hálftíma seinna var ég staddur á matsölustað Ikea nær hungurmorða. Pantaði mér 10 kjötbollur og langaði til að kasta upp eftir að hafa tínt þær ofan í mig. Ég ákvað að fá mér ekkert að drekka með því það er svo dýrt. Ákvað að heldur myndi ég fylla á varnsbrúsann minn inni á klói eftir að hafa snætt. Á klósetthurðinni var skilti sem á stóð að verið væri að þrífa klóin og ég vinsamlega beðinn um að fara ekki inn á meðan, það tæki ekki nema 5 mínútur. Ég beið í 10 en þá gekk maður inn á klóið, ég fylgdi, ræstingarpersónan hafði gleymt skiltinu á hurðinni. Ég var í alvöru að drepast úr þorsta þegar ég sá að blöndunartækin í Ikea blanda heitu og köldu saman og það er skynjari undir krananum. Ekki fékk ég kalt vatn.

Dótið kom heim til mín 2 tímum síðar með bíl sem ég leigði í Ikea. Ég setti það saman og fékk mér bjór. Sveittur eftir samsetningar sá ég að allt sem ég hafði keypt var ljótt.

Er ég samkynhneigður dani?

2006-03-28T14:41:00.000+02:00

Hann heitir Andreas og er kærastinn hennar Miriam sem er með mér í hópi. Hann er samt samkynhneigður eða óskar sér að minnsta kosti að hann væri það. Ég berst við að falla ekki í gryfju gjaldþrotagreiðslna, gulrótarbuxna og támjórra totuskóa. Spila fótboltaspil, drekka bjór og reykja prince lights, vita allt um fótbolta og finnast gott umræðuefni, í hópi sem ég þekki lítið, stelpan sem ég fór á um síðustu helgi.

Kannski er það ástæðan fyrir því að ég á enga vini að minnsta kosti ekki danska vini.

Það er auðvelt að gleyma sér. Hver kannast ekki við það að kaupa sér tískuflík í útlöndum sem er æði þar og hentar stemmningunni en þegar heim er komið áttar maður sig á að mann hefur gripið æði í útlandinu. Gleymt sér meðal kúl fólksins sem er þegar uppi er staðið fávitar.
Ég keypti mér einu sinni geðveikt ljótar mokkasínur á Mæjorka og hélt í alvörunni að ég myndi nota þær á barnum í Rvk. Julio á ekki heima á Kaffibarnum. Sumir ganga enn lengra og fá sér tattú í flippinu (hér á enginn samt að móðgast), kannski á reilinu, flestir sjá eftir því held ég. Sem betur fer var ég of mikil kveif til að gera slíkt, fékk mér bara gervitattú í Amsterdam. Sem betur fer já, annars væri ég í dag með gaddavír um hægri upphandlegg og dreka á vinstra brjósti. En allt er þetta hluti af því ”að Finna sig”. ”Að Finna sig” tímabilið er yfirleitt tíminn eftir að menntaskóla lýkur eða um það bil. Hjá sumum er það fyrr en hjá öðrum seinna, sumir ráfa reyndar týndir mun lengur. Þessum tíma má þó ekki rugla saman við tískusveiflur; mussan, vaxjakkinn, Jees-buxurnar, Shelley’s- og Dr. Martins-skór eða hvað það var. Það trend var þó allavega trend í Rvk. og ekkert til að skammast sín fyrir að hafa tekið þátt í.

Maður þarf að passa sig í útlöndum og geng ég því bara í bláum Levi’s og svörtum síðermabol eða hvítum stutterma. Ég meina, hvað mynduð þið gera ef ég mætti til Rvk í páskafríið með gjaldþrotagreiðslu í gulrótarbuxum, támjóum í V-hálsmálspeysu ber að ofan innan undir með Louis Vuitton men’s bag um öxlina? Líklega ekkert, þið mynduð ekki þekkja mig. Í fyrra mátaði ég meira að segja gulrótarbuxur, fannst ég klikk-töff. Alveg eins og strákarnir í Franz Ferdinand. Já, mér fannst það góð hugmynd að vera eins og strákarnir í FF. Þetta er erfitt. Ég gæti svo auðveldlega geta orðið slíkur að mig hryllir við tilhugsuninni. Missa eigin smekk, missa stíl, missa kúlið og að lokum missa saur.

Ég féll um daginn. Fékk mér hermanna-der að dönskum sið. Fannst ég bara nokkuð kúl enda derhúfur ávallt klætt mig sértsaklega vel. Nú er ég farinn að efast. Húfan er fín en ég er aðeins of seinn til að geta verið kúl. Hún er bara kúl á þeim sem eru búnir að ganga með slíka í nokkur ár. Annars reyni ég að halda sönsum með því að hanga inni hjá mér og hitta fáa og þá bara nauðsynlega.

Það er fátt asnalegra en fólk sem sem kemur til baka og þykist vera orðið eitthvað. Það er betra að koma til baka og vera eitthvað. Með stuðningi góðra vina hér og heima vona ég að ég nái því frekar.

Fashion is for fashion people!

2006-03-08T13:24:00.000+01:00

Síðast var ég á leiðinni á DM. Æðislegir tónleikar og alveg risastórir. Kannski ekki eins mikil nánd og í París forðum daga en engu að síður skemmtilegt. Vonbrigðin voru þau að starfsmenn Parken voru með of mikla loftræstingu í gangi svo að hann Dave okkar fór ekki úr að ofan þó að sumir hafi kallað "take your jacket off, Dave!" milli allra lagana.

Síðastliðinn föstudag fór ég svo að sjá Chicks on Speed í Loppen. Það var alvöru. Áttaði mig ekki á, í upphafi, hvers vegna það var aldrei neinn á barnum. Engin röð og maður fékk afgreiðslu um leið. Það var heldur ekki svo mikill kannabismökkur inni í salnum svo ég hugsa að sumir hafi verið að fá sér smá "smarties" og kannski vatnsglas. Sviðsframkoma þeirra stúlkna var óvenjuleg og ofsalega skemmtileg. Þær leyfðu aðdáendum sínum að vera uppi á sviðinu að djöflast með þeim, ca 30 manns á þessu littla sviði. "Kaltes Klares Wasser" og "Euro trash girl" stóðu upp úr ásamt "for all the boys in the world" sem allir kannast nú við.

Öll vorum við sátt að tónleikum loknum. Mjög þéttur hópur.

Á laugardaginn var partý á Nordlandsgade, það var til klukkan 7. Sumir fóru í splitt en aðrir afklæddust. Við Eva gengum heim í sólskini, sem læðir inn hjá manni samviskubiti.

Heimsókn "stúlku sem ég kann afar vel við" var kærkomin og héldum við upp á það með því að skála í Irish svona við og við.

Á morgun er ég að fara í kokteil með strákunum í Börsen-klúbbnum; Jóni, Hannesi, Lýði, Ágústi og Bjarna og þeim.

Ætla því núna að fara að pressa buxur og pússa skó.

Kæra dagbók...

2006-02-23T13:33:00.000+01:00

Á laugardaginn fer ég á tónleika í Parken. Dave, Martin og Andy koma í bæinn á morgun og ætlum við að reyna að ná einum bjór saman. Annars eru þeir rosalega uppteknir og eru að spila næstum því á hverju kvöldi svo ég býst við að það verði ekkert djamm á okkur strákunum en það verður gaman að rifja upp þegar við hittumst í París fyrir rúmum 4 árum.

Ég vona bara að ég geri mig ekki að fífli fyrir framan Dave en hann er líklega eini karlmaðurinn sem ég myndi glaður fara á ef byðist...eða, þið vitið.

Ég fer í ferðalag á sunnudaginn til Sauðárkróks eða Jægerpris að spila körfubolta. Eruð þið ekki fegin að vita það?? Af hverju ætti ykkur að finnast það áhugavert?

Hins vegar styttist óðum í heimsókn stúlku sem ég kann afar vel við.

Einn í bíó

2006-02-20T23:12:00.000+01:00

Ég fór einn í bíó um daginn. Fannst það eitthvað trist. Hringdi í Hauk sem var búinn að vera veikur ásamt kærustunni sinni Öglu og sagði honum að ég væri nú bara að spá í að skella mér í bíó. “já, með hverjum?” “Engum”, svaraði ég. Þá hló hann og spurði hvort ég væri að grínast.

Ég var ekki að grínast og sagði honum það.

Það er eitthvað trist við að fara einn í bíó, fara einn út að borða. “Það eru allir að horfa á mig”, eins og sjómaðurinn í Fóstbræðrum hugsaði, sá sem ætlaði að fá sér að ríða maður!

En hvað er það við það að fara einn á stúfana sem gerir það óþægilegt? Er það ekki bara það að ef maður skyldi nú hitta einhvern, þá má sá hinn sami ekki halda um mann að maður eigi enga vini?

Við þetta tækifæri rifjaðist upp fyrir mér þegar ég fór einn í Háskólabíó. Ég var ca. 14 ára og langaði svo geðveikt að sjá stórmyndina “The Relic” með Tom Seizmore og Lindu Hunt í aðalhlutverkum. Gott ef það var ekki þriðjudagstilboð. Dóri komst ekki því Keli frændi og séra Hjalti voru í mat, Svenni var á spilatorgi í Mortal Kombat og mátti ekki alveg vera að þessu.

Ég hjólaði niður á Hagatorg á Murray fjallahjólinu mínu, í kóngabláum Jees-buxum og Shelleys-klossum. Ég var einn en fullur sjálfstrausts sem gerðist ekki oft á mínum unglingsárum. Myndin var stórkostleg eins og glöggir muna og ég alsæll að mynd lokinni. Allt hafði gengið vel og ég ekki hitt neinn. Á leiðinni út úr bíói, í dyrunum á Háskólabíói hitti ég náttúrulega Jóa Árna og Darra vin hans. Voru báðir árinu eldri og ég kannaðist við Jóa úr körfunni. “Hæ”, “sæll”. “Með hverjum ertu?”, “uuu engum, það komst enginn, það voru allir eitthvað uppteknir í kvöld, þetta var eini sénsinn fyrir mig að komast á myndina.”

Fór ekki einn í bíó fyrr en núna.

Er ég búinn að missa það?

2006-02-19T23:27:00.000+01:00

Ég kynntist aðeins hópastemmningu í síðustu Íslandsdvöl. Var sosum áhorfandi meira en þátttakandi og þótti fínt á meðan var, ástæðan var allavega þess virði. Ég hefði gengið á glerbrotum.

Sú stemmning er samt ekki mín, ég er ekki hópsál sem er alveg tilbúinn til þess að fórna mér fyrir hópinn, málstaðinn. Kannski er ég það en hef bara aldrei látið á það reyna, nema í körfubolta þar sem ég hef hvort eð er aldrei haft hlutverk. Það fer um mig aumingjahrollur þegar krakkarnir byrja að góla saman í kór, júróvisjónlög, Nína eða Stuðmannalög, sem eru þó skárri. Mér finnst það ekki einu sinni fyndið, ég sé akkúrat ekkkert fyndið við það og finn ekki fyrir neinni frekari stemmningu, ég finn ekki fyrir nostalgíu frá skólaballinu í Kvennó. Þess vegna skil ég þetta ekki alveg og ég læt þennan apahátt fara í taugarnar á mér.

Ekki það að ég sé svona kúl, ég hef alveg sungið í hópi og glaðst með öðrum, dansað ska. En þegar fólki finnst bara góð hugmynd að missa sig og með öllu tapa kúlinu fyrir .... hvað? Hamingju kannski, stundarfróun án fullnægingar. Eða hugsar fólkið ekkert? eða fylgir það bara hinum, stuðboltanum sem kann á gítar og verður að taka þátt í stemmningunni?

Kannski á ég bara slæmar minningar frá fyrirpartíum skólaballa þar sem Nína og Gleðibankinn voru góluð á sama hátt af sama fólkinu í fjögur ár, fimm í mínu tilfelli. Kannski fékk ég bara nóg.

Svo hittist hópurinn aftur seinna þegar haldið verður ríjúníon, allir svo góðir vinir. Jafnvel þeir sem slógust og hræktu hver á aðra, vatn undir brúna, var bara svona hluti af stemmningunni, “oh það var svo gaman að vera ungur”! Þá verður sungið þemalag þess árs sem hópurinn skildi við (I´m a Creep), ásamt Nína og Stál og Hnífur. Allir glaðir, tala um gömlu góðu dagana, Háskólaárin. Ár þunglyndis, brostinna drauma, brostinna hjarta. Ár tækifæra, samlímdra drauma, samlímdra hjarta. Kannski er það betra en það sem á eftir kemur; flytja í úthverfin og fá sér hjólhýsi sem er alveg eins og heima hjá manni vegna þess að maður þolir ekki tilbreytingu og þorir ekki að breyta út af vananum. Eins og það sé betra að lesa Fréttablaðið á tjaldstæðinu á Flúðum, í hjólhýsinu sem er alveg eins og heima hjá manni, heldur en heima hjá sér! Því það er svo mikið ævintýri að grilla á grillinu, eins og maður á heima hjá sér, á tjaldstæðinu á Laugarvatni.
Alveg sama hversu oft þau munu hittast og hve langt verður liðið frá gullaldartímanum þá er eitt víst. Nína verður það sem kemur fólkinu í stuð.

Mér virðist fullorðið fólk tala um það að námsárin hafi verið bestu ár lífs þess,”viðhorfið til lífsins var allt annað”, “maður var svo frjáls”.Eins og maður fái ekki val seinna meir, verði að passa inn í ramma lífstílsþáttana í sjónvarpinu því ef ekki gæti maður dúkkað upp á forsíðu DV sem sá sem beygði útaf. Engin börn, engin fjölskylda, engin ábyrgð, æðislegt! Eða hvað?

Flytja, flýja. skyld orð?

2006-01-24T16:49:00.000+01:00

Þannig er það. Ég ætla að flytja enn einu sinni. Núna ætla ég aftur út á Amager nánar tiltekið á Rasmus Nielsen kollegíið. Hildur, þessi elska ætlar að l´ta mig hafa herbergið sitt á meðan hún sigrar arkitektaheiminn á vettvangi. Ég mun samt koma til með að sakna mjög hverfisins míns, Vesterbro. En það er nú ekki ýkja langt á milli V og S og tek ég prívasí og ódýrari leigu fram yfir alternatívið.

Ég kem út aftur 15. feb. en mun vinna í tískubransanum í Reykjavík þangað til en ég er einmitt orðinn mjög frægur á þeim vettvangi.

Bloggari

2006-01-09T12:28:00.000+01:00

Ég er að pæla í að hætta að blogga. Hætta að gefa netpervertum enn eitt skrárgatið til að gægjast inn um. Sjáum til samt. Mér finnst asnalegt að blogga á Íslandi en finnst ég vera ómissandi og mjög merkilegur þegar ég blogga í Köben, búsettur erlendis, um árabil. Ekki laust við að maður sakni þess aðeins að stíga í sprautunálar og tóm ílát sýru til heróinreiðslu. Ekki nema kannski 3 vikur í það.

Piparsveinn í og eftir 1og 1/2 ár

2005-12-09T15:04:00.000+01:00

Þá eru prófin búin. Líður vel með annað en ekki eins vel með hitt. Nú tekur við bjórdrykkja og partý. Á morgun verður farið í klippingu og verslaðar vera einhverjar jólagjafir. Á sunnudaginn ætla ég að pakka og fara í sleik við Helene og óska henni gleðilegra jóla. Svo kem ég bara heim á mánudaginn. Sjáumst þá.

Ég kemst í hátíðarskap

2005-12-05T12:58:00.000+01:00

Ég fór út á lífið með Söru á föstudaginn. Það átti nú ekki að verða neitt rosalegt kvöld en það verður að segjast að maður hefur nú ekki gríðarlega sjálfsstjórn þegar tappinn er úr flöskunni. Hápunktur kvöldins var án efa rauð pulsa og Jolly Cola á Raadhuspladsen. Lágpunktur kvöldsins var að koma Söru heim til sín en það var gert eftir óvenjulegum leiðum sem fela í sér brosandi Afríkumenn, dökkar rúður og að kíkja eftir löggunni.

Á laugardaginn var allt í ólestri, bæði bækurnar og höfuðið mitt. Þúrfti ég því að beila á innflutningspartýi sökum samviskubits.

Annar sunnudagur í aðventu var haldinn hátíðlegur hér á Abel Cathrines gade rétt eins og sá fyrsti. Strákarnir á Konya kebab hefðu örugglega verið í hátíðarskapi ef þeir héldu jólin hátíðleg. Ég hef komist að því að galdurinn við að hámarka "ring of fire" daginn eftir er að leyfa þeim að setja chillíið á án þess að maður horfi á hversu mikið þeir setja. Ég tók schawarmann með mér heim, kveikti á kerti, át og svitnaði í korter. Lauk kvöldinu á að misnota sjálfan mig, hátíðlegt að búa einn! Ætla ekki að gera það lengi, það er nefninlega stelpa sem að býr örugglega í nágreninu(er a.m.k. alltaf að tjilla úti á horni) sem er alltaf að blikka mig eitthvað.

Konya Kebab á Istedgade er sá besti í Kbh. King of Kebab og Mujaffas komast ekki í hálfkvisti við Konya. Ég held meira að segja að þeir slái út Amager Kebaben.

Í dag er dimmt og dumbungur yfir, bæði mér og kbh. en svo koma jólin....

Ég kem til Íslands eftir viku og verð mjög lengi.

Lítið að gerast

2005-11-29T20:07:00.000+01:00

Mugison var frábær

Sara kemur á morgun

Innflutningspartý hjá hsif og Agga á laugardaginn

Próf á mánuudaginn og föstudaginn í næstu viku

Heimkoma 12. des

Mun selja skyrtur fram að jólum

Varið ykkur svo á hvellskitukombóinu ChiliKebab og súkkulaðibitakökunum á tíkall úr NETTO

EchoTony and the Apparatmen

2005-11-17T14:56:00.000+01:00

Það er allt mjög venjulegt þessa dagana. Farið að kólna í veðri en það er bara næs á meðan það er ekki slabb og skafrennningur.

Ég fór á tónleika með Echo and the Bunnymen þann 7. Tónleikarnir komu skemmtilega á óvart og voru strákarnir bara mjög kúl, ekkert hallærislegir eins og vill verða í svona kommbökkum sbr. t.d. Brimkló. Rödd söngvarans orðin áttund dýpri en árið 1980 en lúkkið var hann með á hreinu. Mér fannst stundum að ég væri staddur í 24 hour party people, sem var næs tillfinning.

Við krakkarnir skelltum okkur aftur á Vega þann 11. til að sjá Gargandi Snilld og tónleika með Apparat eftir á. Myndin þótti mér barasta fín og náði að summa saman þessa stemmningu sem allir vilja vera hluti af þ.e.a.s. vera í rokkinu í ógeðslega kúl Reykjavík þar sem allir eru listamenn, fyllibyttur, sérvitringar og þekkja alla aðra sem eru kúl. Allir búa í 101 Reykjavík og vilja að flestir viti það. Vera hluti af krúi kúl liðs Reykjavíkur sem er alltaf við það að fara að meika það. Apparat voru meiriháttar. Ég hafði ekki séð þá áður læv en þeir voru allt sem ég bjóst við og meira ef eitthvað er.
Eftir tónleikana var partý á Vega, föstudagur og svona. Þá var einmitt mætt eitthvað lið frá Íslandi sem er eitthvað kúl og er ógeðslega mikið á Kaffibarnum og Sirkus í Reykjavík, komið saman í eitthvað flipp, dettandi í það. Þetta var alveg eitthvað kúl lið og ég veit það en ég veit ekki hver þau eru, hef bara séð þau vera geðveikt kúl einmitt á Kaffibarnum og Sirkus. Flippaða kúl liðið úr 101 Reykjavík var búið að mála svartan ferning um annað augað sitt!! Flippedí flipp. Það fór eitthvað í taugarnar á mér.

Þann 15. fórum við svo á Anthony and the Johnsons. Það var náttúrulega alveg frábært. Ég sá hann heima í sumar og varð fyrir smá vonbrigðum með Nasa eins og fleiri. Stóri salurinn á Vega er besti tónleikasalur sem ég hef verið á tónleikum í og hef ég farið á þá nokkra þar sem krefjast góðs sánds, (Tindersticks og Neaubauten) án þess að vera e-r spesíalist í þeim efnum. Anthony var líka með fullskipaða hljómsveit að þessu sinni sem gerði allt mun þéttara. Hann tók öll aðallögin og fólk bara grét og grét.

Ég fer í próf eftir rúmar 2 vikur og kem heim eftir það.

Svo er ég hættur að reykja en farinn að taka í vörina í staðinn, góð skipti það!

Sé ykkur svo bara á Kaffibarnum.

Blue Note

2005-11-06T14:32:00.000+01:00

Fyrir ykkur sem eruð komin með leið á tónlistinni á tölvunni ykkar og vantar góða lærdómsmúsík mæli ég með þessu hér

Annars er Woody Allen kvöld í kvöld á Nordlandsgade og Echo and the Bunnymen tónleikar á morgun. En þangað til ætla ég að liggja Brennivíninu, sem Marta systir færði bróður sínum í heimsókn sinni um daginn, og lesa Macroeconimics.

Svo er ég búinn að staðsetja eitt hóruhús á Istedgade. Maður efaðist sosum aldrei um tilvist þeirra en var ekki viss hvar þau væru nákvæmlega. Fullt af sætum stelpum. Kemur nefninlega svolítið á óvart hversu fallegar þær eru. Væri samt ekki til í að vera á eftir 300 punda Grænlendingnum sem koma þaðan út um daginn. Mjög sorglegt allt saman.

Ég stóð mig að því um daginn við að reyna að líta út fyrir að vera "harður gaur" þegar ég var á heimleið seint um kvöld. Allavega ekki að vera pulsulegur eða ríkmannlegur. Ef ég kem heim með strætó, sem gerist oft, þarf ég að fara í gegnum Höfuðbanann og þaðan upp Istedgade. Þá er yfirleitt fullt af fólki á ferðinni sem kann vel við myrkrið. Ég setti meðvitað upp hettuna á peysunni minni í fyrrakvöld þegar ég var í framangreindum sporum. Svo líður mér betur með skegg en án. Eins er stemmning eða einhver "fílingur" í því að vera að hlusta á skemmtilega músík. Um daginn var ég með 36 chambers í eyrunum og geta göngugarpar Istedgade bara talið sig heppna að ég hafi ekki lamið þá.

Svo kem ég bara heim um jólin fúlskeggjaður í Wu-Tang leðurblússu að hætti Robba og seinna Hrings, nýbúinn að vera með geðveik dólgslæti um borð

Víma er góð eftir tvítugt

2005-11-06T13:44:00.000+01:00

"Ég ætla að bíða með alla vímugjafa þangað til ég verð 20 ára".

Er verið að gera eitthvað at í mér?

Jafnrétti

2005-11-04T16:43:00.000+01:00

Af hverju snýst þetta svona mikið um jafnrétti kynjana alltaf? Ég myndi frekar vilja heyra þessa umræðu um jafnrétti mismunandi þjóðfélagshópa, hvað varðar launamun.

Mér finnst það hafa komið of oft fram í umræðu síðustu daga varðandi kvennafrídaginn að konur hafi einungis 64,15% af launum karla. Hvað þýðir það? Ég hef fylgst með þessu eins og venjulegur maður hefur gert en aldrei hef ég heyrt hvort þetta eigi við um sömu stöðu eða hvort þetta sé bara almennt meðaltal. Ef hið síðarnefnda er staðreyndin þá er þetta ansi einföld statistik til að segja eitthvað til um ástandið. Ef ekki þá er ástandið hrikalegt og ég á bágt með að trúa því að þetta sé meðaltal yfir launamun kynja sem sinna sama starfi, hafa sömu hæfni og skila jafn miklu fyrir viðkomandi fyritæki. Ef að konur vita af þessum launamun í sínu fyrirtæki að þá er ekkert því til fyrirstöðu fyrir þær að fara fram á launahækkun, vísa í þá staðreynd að karlkyns kollegi þeirra hafi svona miklu hærri laun fyrir sömu vinnu og svo er hægt að fá VR í lið með sér en þeirra taxtar taka ekki mið af kyni. Ef fyrirtækið fer fram á launaleynd við starfsfólk sitt að þá er það líklega frekar ýtni og þor karlsins sem skilar honum hærri launum því ég efast um að honum yrðu boðin hærri laun því hann er með typpi! Sem stjórnandi fyrirtækis reynir maður, býst ég við, að halda kostnaði þ.m.t. launum í lágmarki svo lengi sem starfsfólkið er ánægt með sinn samning. Hvar liggur vandinn þá?

Ef þessi launamunur er almennt meðaltal, sem ég efa, þá er þetta skrítin umræða.
Í fyrsta lagi sækja konur frekar í lægra launuð störf. En í þeim störfum fær fólk greitt eftir taxta hvort kynið sem um ræðir, s.s. jafnlág laun, það er víst staðreynd.

Í öðru lagi eru langflestir fyrirtækjaeigendur og forstjórar karlkyns. Ástæðan er held ég ekki sú að stjórn fyrirtækis ráði karlmann í starf vegna þess að hann er betri í golfi en konan heldur meti fólkið að verðleikum. Stórt íslenskt fyrirtæki í alþjóðasamkeppni hefur ekki efni á að hafna hæfasta kandídatnum vegna fordóma í garðs annars kynsins, hvort sem það er kona eða karl. Eða er ég bara naív?

Í þriðja lagi eru karlar líklegri til að taka áhættu, eru hvatvísari og öfgakenndari í flestum gjörðum hvort sem það er í viðskiptum, afbrotum eða neyslu hvers konar. Einnig eru þeir frekar sjálfhverfari en konur almennt og líta stærra á sig en keppinautinn hvort sem þeir hafa efni á því eða ekki. Þar af leiðandi eru fleiri karlar á þingi, í hærri stöðum, í fangelsi og á Vogi, hvar er jafnréttið þar?! Ég vil meina að fólk komi sér á þessa staði af eigin rammleik í flestum tilfellum.

Það er samt greinilega staðreynd að það ríkir ójafnvægi í launum milli kynja og starfa! Það er talað um það að bilið milli ríkra og fátækra sé alltaf að breikka, ríku verða ríkari o.s.frv. Þetta þýðir samt ekki að lægstu laun hafi ekki hækkað heldur að hinir 100 eða 200 sem Frjáls Verslun tók saman sem fólk með hæstu launin (utan fjármagnstekna) eru að fá enn meira fyrir sinn snúð. Þá eru eftir, á að giska, 100.000 íslendingar á vinnumarkaði sem eru venjulegir. En þegar tekið er mið af hinum ofsaríku þá er auðvitað mikill launamunur milli ríkustu og fátækustu.

Eiga þeir sem eru með minna “arðbærari” menntun s.s. sagnfræðingar, kennarar, iðnaðarfólk o.s.frv. að miða sín laun við laun verkfræðina og viðskiptafræðinga sem hafa menntun sem skila meiri monní í vasann? Valdi fólkið ekki sína menntun?

Ég, sem venjulegur maður vil ekki sjá að konur séu teknar fram yfir karla vegna þess að þær eru konur alveg eins og ég vil ekki sjá karla tekna fram yfir konur bara vegna þeirra kynfæra sem við fæðumst með. Þess vegna blæs ég á þau rök að það eigi að vera jafnmargar konur inni á þingi og karlar vegna þess eins að konur eru helmingur þjóðarinnar. Ég veit ekki betur en að það sé kosið á lista flokkana og kosið inn á þing og eflaust eru jafnmargar konur og það eru karlar á kjörskrá. Ef að konur vilja jafna þetta hlutfall þurfa þær að keppa til að ná þangað sem þær vilja alveg eins og karlar og mér þykir skrítið að sumir feministar vilji fá eitthvað gefins, því það er ekki jafnrétti. Auðvitað er annað sem spilar inn í eins og fæðingaorlof en farið verður út í það nánar síðar.

Kannski er ég bara svona geðveikt naív að halda í sakleysi mínu að fólk sé alltaf ráðið í stöður eftir verðleikum. Áfram feminismi!

Mér er farið að hitna í hömsunum!

2005-10-18T01:12:00.000+02:00

Mér finnst ég alltaf vera að heyra eða lesa það að fólk sé að fara "erlendis". Fólk fer ekki erlendis heldur fer það "utan", eða er það ekki Sara?

Svo er annað. Margir lesa og skrifa um fjöldamorðingja en vita ekki alveg hvað það er. Fjöldamorðingi er sá sem drepur marga í einu sbr Columbine o.s.frv. Sá sem drepur marga en á ákveðnu tímabili er raðmorðingi s.s. Ted Bundy, Henry Lee og vinir þeirra.

Af hverju? Jú, ég var að horfa á Ópkast á netinu og ein fór erlendis. Þetta er eitt af þessu sem maður pirrar sig alltaf á þegar maður heyrir það nefnt en gleymir þess á milli.

Annars er frekar skrítið að maður skuli ná að pirra sig svona, í fríinu.

Tökum nú höndum saman og breytum þessu. Mig grunaði ekki Gvend að þetta væri svona algengt.

Jebb!

2005-10-11T14:44:00.000+02:00

Var að klára prófin, gengu sæmilega.

Sit á Bang og Jensens og drekk öl, kominn í tveggja vikna frí.

Þá vitið þið það.

Franke min ven

2005-10-07T17:59:00.000+02:00

Munið þið eftir náunganum í Pusher sem lék aðal supplæerinn hans Franks? Sá sem Frank skuldaði peninga alla myndina eftir að hann hljóp með spíttið hans út í Söene. Frekar óhugnalegur náungi. "Fraanke, min ven", muniði ekki?

Sá hann á Höfuðbananum um daginn. Hann var í leðurbuxum. Djöfull varð ég hræddur maður.

Að eiga skeggjaðan föður...

2005-10-04T13:54:00.000+02:00

...varð til þess að mér var aldrei kennt að raka mig.

Ég hef nefninlega tekið þá ákvörðun að vera vel rakaður í vetur og raka mig ca annan hvern dag. Þetta átak byrjaði í gær. Eftir rakstur og andlitsskolun meig ég. Burstaði því næst í mér tennurnar og var litið á sjálfan mig í speglinum.

Ég leit út eins og ég hefði skallað spegilinn frekar en staðið fyrir framan hann á meðan rakstrinum stóð. Tíminn sem það hafði tekið að pissa gaf blóðinu tækifæri á að vætla út og ég stóð eftir með ca 10 sár í andlitinu.

Svaf svo vært með andlitið reifað í klósettpappír.

Viltu koma í partý

2005-09-21T17:18:00.000+02:00

Fyrsti dagurinn byrjaði ágætlega. Það er eitthvað við þessa götu samt. Á stigaganginum er hægt að rífa miða af blaði með símanúmeri á, ekki ásvipað og þegar barnapía hefur hengt upp auglýsingu á Videospólunni, nema þetta var númer sem átti að hringja í ef dópistar væru að bögga mann eða að sitja á tröppunum manns. Eða eins og það var orðað í auglýsingunni “For vi har masse junkereproblem i vores gade...”

Mér voru tvisvar boðinn eiturlyf í gær, í götunni minni. Þegar ég var að reyna að sofna í gærkvöldi þá heyrði ég fyrir utan gluggann minn menn vera að rífast á ensku; “500 is too much man!”

Ég er að æfa körfubolta með strák sem bjó á Vesterbro í nokkur ár og kunni því vel. Ég spurði hann hvort hann þekkti Abel Catrines Gade, Jaaá, sagði hann glottandi og spurði í kjölfarið: “ekki ertu fluttur þangað?” “Jú reyndar, er það slæm gata eða....?

Líklega er þessi gata með þeim verri hvað varðar eiturlyf og fíkla í Kbh.

En hvað veit maður, það er ekki eins og ég búi í South Bronx. Mér finnst samt svolítið kúl að segja frá þessu því þetta er ekkert svo slæmt hverfi, bara nokkrir að fá sér, tja, krakk á tyllidögum. En með þetta allt saman í huga gerir mann engu að síður pínu nojaðan þó svo það sé jafn líklegt að ég verði limlestur hér og á Bræðraborgarstígnum.

Hvort hleypur maður þegar maður verður hræddur eða verður maður hræddur við það að hlaupa?

Hræðist maður; ljótt fólk, illa lyktandi fólk, fatlað fólk, ókunnugt fólk??
Maður sér mann. Annar er “ógæfumaður” og hinn verður hræddur. Sá ógæfulegi vill kannski spjalla en hinn hörfar og verður hræddur. Ógæfumaðurinn hefur brotið normið. Hann er samt óútreiknanlegur og það er ástæðan fyrir því að hinn hræðist hann. Sama ástæða og hann forðast geitunga. Ef kettlingar væru alltaf að reyna að stökkva á andlitið á manni, myndi maður líklega forðast þá.

Við nennum ekki að standa í böggi, alveg sama hvað það er.

Það er naumast spekin í manni. Var nefninlega að koma úr IKEA sem er einmitt mikill innblástur skrifa. Djöfull hata ég IKEA.

Vesturbær=Vesterbro=Vesterbronx

2005-09-15T20:06:00.000+02:00

já já, haldið að maður sé bara ekki kominn með samastað. Ekki er staðsetningin af verri endanum eða Abel Cathrines Gade 3 i stuen, 1654 København V.

Þetta er 12 fm herbergi hjá 35 ára gamalli konu sem er eldfjallafræðingur og er ótrúlega líbó og næs. Hún ætlar meira að segja að gefa mér rúm. Hún sagði reyndar að stundum væru einhverjir djönkarar að sprauta sig í tröppunum fyrir utan ef ég væri að koma seint heim. Ef þesar aðstæður kæmu upp þá ætti ég bara að segja "Fuck off!" og þá hrökklast þeir víst í burtu, það sagði hún allavega.

Ég flyt svo þangað á mánudaginn ef allt gengur upp, er að hugsa um að leigja mér svona flutningamenn til að bera allt draslið mitt.

Þá vitið þið það, það getur komið einn og gist í einu. Bara láta mig vita með sólarhrings fyrirvara svo ég geti farið og keypt bedda í Jysk.

Vill einhver vera memm!

2005-09-12T21:31:00.000+02:00

Má til með að segja frá því að ég er búinn að kaupa miða á eftirfarandi tónleika:

Anthony and the Johnsons í okt, aftur.
Echo and the Bunnymen í okt.
Depeche Mode í feb.

Svo misstum við af miðum á The White Stripes.

Annars er allt í steik, engin íbúð og er langt á eftir í skólanum, en hress!

Áfram Rasmus Nielsen klapp, klapp, klapp, klapp, klapp!

2005-09-08T18:45:00.000+02:00

Maður bara kominn út aftur, fyrir viku reyndar.

Er í augnablikinu á fullu að reyna að redda mér herbergi einhversstaðar og er að skrá mig inn á kollegí borgarinnar. Fékk nefninlega ekki íbúðina sem ég átti að fá.

Lítill fugl hvíslaði því að mér að það væri gott trix að fara á kollegíin og grenja í skrifstofuliðinu og segja þeim snöktandi að maður væri á götunni. Ég er nú meiri karlmaður en svo að ég geti farið að grenja eftir pöntunum en ég fór þó á stúfana og ætlaði að vera aumur í fasi og kannski fá einhver vorkunnarprik hjá þessu liði sem samþykkir fólk inn á kollegíin.

Dagurinn byrjaði á fyrirlestri í skólanum sem var fínn. Fór svo með Solo á The international office í skólanum og sögðumst við vilja fara til S-Afríku hvað sem það kostaði. E-ð Jónu Hansen look a like var himinlifandi yfir þessu því hún hafði dvalist í Mósambík í e-r ár og ætlar að gera allt til þess að senda þessa góðu vini þar sem annar er svartur og hinn hvítur til lands aðskilnaðarstefnunnar!!

Fór svo á Folkeregistrerið til að skipta um adressu - tímabundið. Það gekk ágætlega. Svo stússaði ég enn meira, póstinn og svona. Í gær var líklega 30 stiga hiti, sól og massaraki. Slíkum skilyrðum er maður nú ekki vanur og svitnaði því eins og lítið ljón, í síðbuxum.

Rasmus Nielsen hét kollegíið sem ég ætlaði að heimsækja þennan daginn. Skrifstofan er opin milli 15.30 og 16.30 á Onsdögum eingöngu. Bullsveittur eftir allt stússið fyrr um daginn kom ég heim og klukkan orðin 16.00 sem þýddi; ó sjitt ég þarf í sturtu og hunskast út á Rasmus Nielsen kollegiet. Korteri síðar var strákurinn orðinn fínn og búinn að æfa eina ræðu sem átti að framkalla meðaumkun, samkennd og vorkun (sem þýðir allt það sama). Þuldi ræðuna á dönsku fyrir munni mér á leiðinni á Rasmus fokking Nielsens kollegiet.

Þegar þangað var komið var allt harðlæst eins og vera ber á alvöru kollegíum. Ég renndi því yfir listann við hliðina á dyabjöllunni og fann eitt númer, 551, sem við stóð ***kontor. Gat ekki verið nein önnur bjalla því ég notaði útilokunaraðferðina og hananú!! Ég leit á spegilmynd sjálfs míns í glerinu á útidyrahurðinni á Rasmus Nielsens kollgíinu til að athuga hvort ekki væri allt enn stífgreitt til hliðar. Það stóð heima.

551-enter. Svo beið og leið. Þá var svarað. Karlfauskur sem vildi ekki ná því að ég þyrfti aðeins að tala við hann um herbergi og svona. 2 mínútna samtal áttum við í gegnum dyrasíma á dönsku, sem er mitt annað móðurmál, je ræt!! Svo skellti hann bara á eftir að við höfðum talað saman og misskilið hvorn annan í 2 mín.

Stymminn lét nú ekki bjóða sér slíkann dónaskap enda búinn að hafa sig til og semja ræðu. Hringdi því aftur og sagði:”Blessaður! Þetta er ég aftur. Hann spurði mig hvort ég skildi ekki neitt. Ég spurði hann hvort mammans hefði misst hann með legvatninu og svo skellti hann aftur á mig og sagði að ég mætti bara eiga mig.

Gekk ég því í burtu vonsvikinn og sár, með skottið á milli lappana en greitt til hliðar!

Jón Ásgeir og ég

2005-08-09T11:26:00.000+02:00

Ég átti von á því að fá greiddann til baka persónuafsláttinn sem ég nýtti ekki í fyrra eftir að ég byrjaði í skóla. 100.000 kell eða svo átti það að vera.

Fékk tæpar 25.000 og var gráti næst, skildi ekki neitt í neinu því ég, viðskiptafræðineminn sjálfur, var búinn að reikna þetta allt út og setja inn í budgetið. Ég setti semsagt endurskoðandann minn í málið. Sá lagði fram kæru því hann var sammála mér, ég átti að fá 108.000 krónur til baka. Mann munar nú um 83.000 kallinn.

Skatturinn svaraði því að ég hefði verið tekinn í tékk, rannsókn eða hvað þetta kallast. Ég!, sem var alveg með heila milljón í fyrra held ég. Mér þykir þetta ósanngjarnt!!! Það hljóta einhverjir að vera líklegri en ég til að fela monní og stinga honum undan.

Ég þarf semsagt að sýna fram á námsframvindu, staðfestingu frá skóla, sem ég skil ekki alveg að geti verið svona mikilvægt. Geta þeir ekki talað við LÍN eða eitthvað?
Og svo þarf ég að sýna tekjuvottorð frá Danmörku. OK, ok, það er kannski ekki mikið mál að fá staðfestingu frá skólanum og því hefur verið reddað.

Til að nálgast tekjuvottorðið þarf ég digital signature. Þegar ég sæki um hana verður aðgangskóðinn minn sendur á skráða heimilisfangið mitt sem er Bartholinsgade 11. Það gengur ekki upp þar sem fyrrverandi leigusalinn okkar er í brjálæðiskasti út í okkur og sakar okkur um að hafa reynt að fara aftan á hann í Rodeo-reið. Ég býst við að hann brenni allann póst stílaðann á mig.

Því ætlaði ég að reyna að skipta um adressu og fá aðganginn sendann til Hauks og Öglu. En viti menn, ég þarf digital signture til að geta skipt um adressu á netinu.
Það er sosum ekkert óeðlilegt en þetta kallast deadlock eins og Haukur orðaði það.

Þannig að ég skipti náttúrulega um adressu um leið og ég kem út, redda fokking tekjuvottorði, sendi það heim og þarf þá örugglega að bíða í einhvern tíma eftir að málið verði afgreitt. Peningana ætlaði ég að nota til að greiða upp í allt of háann yfirdrátt en í staðinn borga ég frekari vexti af öllu saman. HVERS ÉG AÐ GJALDA?

Svo hafa þeir ekki einu sinni lagt inn á mig 25.000 kallinn sem þeir ætluðu þó að láta mig hafa.

Útför!!

2005-08-01T18:20:00.000+02:00

Senn líður að heimför eða útför, varla heimför þar sem ég hef ekki komið heim til mín ennþá. Ég er kominn með íbúð á Öresundskollegíinu og er það vel. Var farinn að sjá fyrir mér að búa í ferðatösku heima hjá Öglu og Hauki eins og í fyrra. Ég legg í hann austur á bóg í kringum mánaðarmótin ág./sep. Og hlakka mikið til að hitta Amagerklíkuna sem sem virðist ætla að verða sterk í vetur.

Það gerist greinilega ekki mikið sem mig langar til að segja frá í Reykjavík. Þegar ég loks bloga þá bloga ég um kbh. Hvort vil ég ekki skrifa það á alnetið eða gerist ekkert skrifa vert??

Hvað segirðu gott?

2005-06-29T15:54:00.000+02:00

Það er svolítið skrítið að koma aftur til Reykjavíkur. Það tekur mig nokkra daga að komast í gírinn og rifja upp samskiptatæknina sem hér þrífst.

Á ég að heilsa þessum eða bara nikka hann eða á ég að byrja að spjalla? Þetta eru spurningar sem ég spyr mig að er ég geng um götur borgarinnar. Ég nefninlega hvorki heilsa né nikka sumt fólk sem ég hef talað við áður og það ekki mér. Líklega er mikið af þessu fólki fólk sem ég hef hitt á barnum. Kannski finnst sumum ég ekki nógu kúl til að spjalla við í Austurstrætinu. Kannski er þetta bara eitthvað sem hefur alltaf viðgengist hér. Ég meina, væri maður ekki bara heilsandi allann liðlangan daginn hinum og þessum ef maður ætlaði að heilsa öllum sem maður hefur spjallað við einhvern tíma, eða verið með í skóla einhvern tíma? Kannski er fullt af fólki sem ég er búinn að gleyma að ég talaði við á Grand Rokk í hitteðfyrra eða var með í bekk í Vesturbæjarskóla.

Er nefninlega farinn að venjast því að strunsa áfram starandi á gangstéttina fyrir neðan mig og eiga ekki von á að hitta neinn sem ég þekki.

Ég er búinn að vera eitthvað taugaveiklaður frá því ég kom heim vegna þessa en það fer að lagast.

My own private way to Reykjavík

2005-06-21T18:29:00.000+02:00

Þá er þetta að verða búið. Á enn eftir að fá tvær einkunnir en er ansi öruggur með mig varðandi þær.

Bartholinsgade 11 verður kvödd með virtum á laugardagsmorgun. Enginn Haukur til að faðma á morgnanna, engar sokkakúlur (óhreinu sokkarnir hans Hauks)úti í horni, engar köngulær í hárinu mínu á morgnanna, enginn Medhi, HP eða Agla að væla um að fá að gista um helgar, engin paranoja um að Ulrik Plate sé að koma til að berja okkur. Aldrei aftur La Fiorita pizzur, king of kebab og enginn Abu Grahib hakkali sem á rauðan Guloises.
Kannski ætti ég bara að vera.

En við taka vinir og vandamenn, sveit, Grái, KB og allir hinir.

Sjáumst á laugardaginn.

Þannig er það

2005-06-16T10:54:00.000+02:00

Allir að verða geðveikir í törninni okkar. Ég veit ekki hvar ég væri án Solo. Nú situr hann á móti mér að syngja með laginu "the winner takes it all" með ABBA, en Solo er einmitt frá Svíþjóð.

"If we get a 10 in this fucking exam we should play this song"

Annars er stefnt á heimkomu eftir 9 daga.

Mæli annars með hljómsveitinni Goodnight Department, sá þá læv í gær og þeir piltar hafa tekið stórstígum framförum frá því þeir voru grýttir niður af sviðinu á Stengade 30 fyrir stuttu.

Skemmtistaðurinn RUST opnaði aftur í gær, ákvað að sleppa því að fara. Mér skilst að það sér komið málmleitarhlið við innganginn.

"on a cold and gray sjuppen morning,
another little hungry child is born,
in the ghetto"

Gravediggah!

2005-06-02T09:19:00.000+02:00

Er að gera verkefni þessa daganna. 40 síður eiga að liggja tilbúnar til mats eftir 10 daga. Ég held við höfum grafið okkar eigin gröf. Við fengum nefninlega að semja verkefnið sjálf en það varð að innihalda eitthvert vandamál hjá einhverju fyrirtæki. Við völdum að spyrja okkur sjálf að: "In which way does Apple, Inc. differentiate from competitors from a service point of view and how deos this contribute to Apple's economic goals".
Er ég hálfviti?

Fékk 10 um daginn. Það hafði ekki gerst síðan ég var 12 ára. En dönsk tía er ekki 100% heldur 90%. Það var samt næs.

Kem til Íslands eftir mánuð ca. Það fer eftir því hvort ég fari á Roskilde eða ekki. Veit að ég á ekki fyrir því en er að pæla í að slá Björgólf.

Í sumar verð ég að vinna hjá SH eða Icelandic Group. Þar mun ég lesta gáma undir vökulu auga fyrrverandi borgarstjóra, Þórólfs Árnasonar.

Jæja veriði blitz, ekkert hretz og massa stritz.

2005-05-27T21:37:00.000+02:00

Já já já já, 25, 30 40 50 stiga hiti eða eitthvað. Allir að stikna og auðvitað var kíkt í garð kónganna. Tan-Wörkátið var geðveikt. Öll vorum við með glennta fingur og tær í 5 klukkutíma.

Hauki finnst vond prumpulyktin mín og hefndi sín með því að setjast berrassaður á mig í þessum töluðu....

Vildi að þið væruð hér...

Agla Jackson

2005-05-25T01:40:00.000+02:00

Vonandi muntu fyrirgefa mér þetta Agla!

Smellið á myndina til að sjá þessi sterku svipbrigði.

Tvífarar

2005-05-19T19:54:00.000+02:00

Ég hef alltaf haft gaman að tvífarabröndurum og hef nú vettvang til að koma á framfæri þeim sem mér þykir tvífarar.

Fyrstu tvífararnir eru Arnar Grant og Haukur hamar. (smellið á myndirnar hér til hægri til að sjá stærri útgáfu).

Aldrei að vita nema fleiri tvífarar fylgi í kjölfarið.

Sambýlis-fólk

2005-05-18T23:07:00.000+02:00

Krakkarnir á sambýlinu í Köben fengu óvæntan glaðning í dag, stafræna myndavél. Þau urðu öll ofsa spennt og tóku til við að mynda hvert annað í bak og fyrir. Afraksturinn má sjá hér til hliðar í myndaalbúminu.

Endilega kommentið á hvaða mynd sé best, þ.e. hver er ólíkastur sér.

...og Selma, þú getur þetta stelpa!

Sólardagar í Sjöppen

2005-05-16T11:54:00.000+02:00

Krakkarnir tóku sér hlé frá lærdómi til að sleikja sólina í Kongens Have í gær. Rosa fjör og allir í Frizzzbee. Myndir frá gærdeginum eru undir "fyrsta sett" hér til hliðar.

Haukur Agla og ég fengum okkur göngutúr í gærkvöldi sem átti að enda á einum öllara á einhverjum púbb. Þetta var um 23 leytið og við erum að ganga fáfarna götu bara í rólegheitunum. Það var orðið dimmt og frekar hráslagalegt um að litast. Við stoppum á einu horni til að virða fyrir okkur hús sem okkur þykir einkenilegt í laginu og erum að metast um hvert okkar veit mest um byggingarlist almennt. Þá, upp úr þurru byrjar almenningssími að hringja sem er beint fyrir framan okkur, svo nálægt að okkur bregður geðveikt við fyrstu hringingu. Við kjúklingarnir þurftum ekki meir og hlupum í burtu. En, þetta er gott grín sem ég mæli með að fólk taki upp, þ.e. að finna númerið í svona síma og hringja svo til að athuga viðbrögð fólks við því. Þeir sem gerðu þetta við okkur hafa eflaust hlegið mikið miðað við panikkið.

Æi, gleymdi því í smástund að það er bara einn almenningssími á Íslandi. Er ekki eitthvað bogið við það?

Áfram Selma!

Víkurfréttir

2005-05-11T13:20:00.000+02:00

Ég skrifaði um rakalykt um daginn. Hún hefur magnast rosalega síðustu vikur og ég skildi ekkert í þessu, vaknaði inni í Blómavali eða Eden kannski, alla morgna. Svo fattaði ég að ég bý við hliðina á Botaniske have eða grasagarði kaupmannahafnar. Merkilegt, ekki satt?

Dagarnir eru venjuegir og líða, ég er þreyttur á að bíða en aldrei koma jólin. Sit heima allann daginn að reyna að lesa fyrir próf sem er eftir tvær vikur en næ ekki að byrja. Það virðist svo einfalt að opna bók og lesa hana en ég get það ekki. Skrítið, vegna þess ég veit að ef ég byrja þá mun ég halda áfram og hafa sæmilega gaman af. Ótruleg innri barátta sem á sér stað á þessum bænum.

Upplifði skrítna tilfinningu um daginn. Lít upp og jafnvel dýrka fólk sem er jafngamalt eða jafnvel yngra en ég. Þetta eru einhverjir fyrirliðar fótboltaliða á Englandi sem ég hélt að væru miklu eldri en þeir eru. Það var eiginlega soldið óþægilegt.

Ónotalegar uppáferðir

2005-05-04T15:43:00.000+02:00

Ég hef tvisvar á ævinni tekið törn í að lyfta lóðum. Í bæði skiptin án árangurs og í bæði skiptin var ég að fara til sólarlanda.

Við Haukur höfum verið frekar svipaðir í vextinum, langir og grannir. Núna finnst mér ég ekki komast fyrir lengur í eigin rúmi.
Haukur ákvað fyrir um mánuði síðan að byrja að lyfta lóðum. Það var ekki nóg heldur vildi stráksi skjótann árangur og hefur fyllt eldhúsið okkar af einhverjum dunkum og dollum sem innihalda kreatín, prótein, mysuprótein, askorbínsýrur og eitthvað annað djöfulsins drasl. Gott og vel, sumarið að koma og hver vill ekki hafa hamlaða hreyfigetu þá!! Kreatínnotkun fylgir fret og það í miklu magni. Í tíma og ótíma er Haukur að spreyja kreatínskýjum um alla íbúð, það getur verið pirrandi en hvað get ég gert?
Nú hefur Haukur Hamar verið að lyfta í ca. mánuð og orðinn ansi ÞYKKUR! Já, árangurinn lætur sko ekki á sér standa enda teygar Hamarinn kreatín samviskusamlega kvölds og morgna.
Þessa daganna sef ég fyrir innan. Haukur var þar fyrstu mánuðina og nú er komið að mér. En það er farið að þrengja ískyggilega að mér úti í horni. Rekkjunauturinn breikkar og breikkar á meðan ég rýrist ef eitthvað er. Ástandið er orðið svo slæmt að ég fékk martröð um daginn. Martröðin var þannig að ég var fyrir innan og Haukur kom heim af fylleríi en ég var sofnaður. Svo leggst hann upp í og orðinn pínu graður greyið og reynir að fara á mig og ég get ekkert gert því Haukur er orðinn svo sterkur og þungur eftir allar lyftingarnar. Þetta var eitthvað sem ég óttaðist ekki áður því þá trúði ég því að ég gæti nú hent Hauknum af mér ef hann reyndi eitthvað. Ég vaknaði með andfælum áður en ég fékk að vita hvort Hauki hefði tekist að fara á mig eða ekki. Núna sef ég alltaf með annað augað opið.

Ég sá lóð í íþróttabúðinni úti á horni um daginn. Þetta eru svona heimalóð, full taska og hægt að þyngja og létta að vild. Næsta mál er að fá sér svoleiðis og vera alltaf að lyfta þeim þegar Haukur kemur heim. Til að hræða hann enn meira ætla ég alltaf að vera allsber á meðan en í uppháum hvítum eróbikk-skóm. Það ætti að kenna honum að reyna ekki að fara á mig í svefni!!!

Fyndnir Afríkubúar

2005-04-29T12:02:00.000+02:00

Má til með að deila þessu með ykkur. ....hvað getur verið svona ógeðslega fyndið, á Afrísku?

http://gallery.bth.is/album12/Sigguv_l_109

Afskiptasemi er óþolandi

2005-04-20T23:11:00.000+02:00

Það var síðastliðinn föstudag að Gauti hringdi í mig og bauð mér í matarboð á laugardagskvöldið. Vá, takk sagði ég. En tjáði honum líka að hinir alræmdu Aflagrandabræður væru í heimsókn hjá mér svo að matarboðið þyrfti kannski að bíða betri tíma (sá s.s. fyrir mér e-ð mjög kasjúal kvöld). Þá sagði Gauti mér að taka þá bara með. Ok, flott maður við mætum, svaraði ég. “En Stymmi svo verða þarna tvær stelpur, önnur þeirra er að vinna með mér...og er bara nokkuð sæt”, sagði Gauti. Hvað á hann við með því, hugsaði ég. Glætan að hann ætli að reyna að koma mér saman við e-a stelpu maður! Þoli ekki fólk sem gerir slíkt og sérstaklega þegar ég er skotspónninn.

Bræðurnir og ég gengum eftir Gammel Kongevej á leið til Gauta í leit að bjórkassa til að taka með okkur.

Þegar inn var komið byrjaði þetta vandræðalega þegar maður hittir fólk í fyrsta skipti og allir vita af hverju þeir eru þarna (koma mér og Mette saman). Hún var indæl en ca. 32 ára (sem er sosum í lagi) en hún var ein mesta steik sem ég hef kynnst. Við strákarnir vorum frekar framlágir eftir kvöldið áður og ekki þeir hressustu akkúrat þarna.

Ég braut ísinn. “Sa, du og Gauti arbejder sammen jeh”? “Ja, men vi kalder han altid Iceman”, og svo rifnaði hún úr hlátri. Ok, flott! Svo spurði ég þær hvað þeim þætti gaman að gera svona um helgar og svona. Þá var svarað: “ Vi maske drikker to öl og sa gar vi ud at danse!” og þá setti hún upp svona villtan svip, flipp-svip. Vúhúú!. Ok, flott.

Þær stöllurnar tóku með sér geisladisk til að spila í matarboðinu. Hann hét “Party CD 2”, og var mest um DJ Bobo og meistara Scooter á þeim disknum. Og Scooter er ekki ídeal dinnermúsík, get ég sagt ykkur, annað en psychobithcmix 1.

Eftir frábæran mat sem Gauti (sem er kokkur) og Águsta útbjuggu var ákveðið að halda fúzball-mót (Gauti og Ágústa eiga fúzball spil). Ég fór inn í eldhús og náði í öl og hitti Gauta þar. Hann spurði mig þá hvernig mér litist á þetta blinda deit (með hæðnissvip). Ég tjáði honum að hann væri líklega geðveikur.

Svo byrjaði mótið og ég tapaði nokkrum leikjum í röð. Á þessum tímapunkti var ég búinn að teiga meðalið og kominn í stuð aftur og hafði ekki tekið eftir neinum tilburðum hjá stelpunni gagnvart mér. Hjúkk, henni líst ekkert á mig, hugsaði ég. Stuttu eftir að þessari hugsun laust niður í huga mér sagði hún að hún ætlaði að vera klappstýran mín í kvöld! Svo skoraði ég. Byrjar mín ekki að dansa klappstýrudans handa mér, og NB hún drekkur varla. Ég varð náttúrulega hinn vandræðalegasti yfir þessum tilburðum og gaf henni fimmu með báðum.

Svona hélt þetta áfram. Ekkert gerðist milli okkar þrátt fyrir fúzball-hitann. Stuttu eftir að við fórum út fóru þær heim.

Hættum að skipta okkur að náunganum og gera honum óumbeðna greiða. Og ég ætla aldrei aftur í matarboð sem Gauti býður mér í.

Blixa úr Bad Seeds

2005-04-18T17:51:00.000+02:00

Pizzu troðið í sig á mettíma, pantaður Taxi og haldið út í bæ. Þetta var í ljósaskiptunum og eftirvæntingin að buga menn, sérstaklega Aflagrandabræðurna (ekkert skyldir Skeljagrandabræðrum). Pönkarar og goth-arar voru í miklum meirihluta. Svo var einn sem hélt hann væri Ziggy Stardust.

Við fengum sæti beint á móti sviðinu. Vorum á svölunum á Store Vega. Það var korter í brjálæðið. Tvær loftpressur, stálplötur, pípur og bensínbrúsar, öllu snyrtilega uppstillt á sviðinu.

Svo birtust þeir einn af öðrum. Blixa Bargeld fremstur meðal jafningja í jakkafötum en berfættur. Þeir töldu sex fyrir utan tvo sem unnu á hinu mixborðinu sem var á sviðinu. Svo byrjaði tveggja og hálfs tíma geðveiki. Blixa stjórnaði eins og hljómsveitarsjtóri, milli þess sem hann söng eða ýlfdi, og hikaði ekki við að láta mixarana heyra það ef honum mislíkaði eitthvað. Fáránlegasta skrani var búið að breyta í hljóðfæri og útkoman var, að ég fullyrði, magnaðasta upplifun sem ég hef lifað upp. Líklega var það hápunkturinn í geðveikinni þegar annar perkussjónistanna hljóp fram á sviðið með innkaupakerru og míkrófón og beitti slípirokki á kerruna með tilheyrandi hávaða og neistaflugi sem ringdi yfir Blixa og Alex bassaleikara. Þótt svo venjuleg hljóðfæri hafi verið í minnihluta og allt virtist vera gert á skjön við það sem kallast venjuleg músík voru þeir samt að spila lög.
Ef þið viljið nánari útlistingar á þessum tónleikum þá verðið þið bara að hringja í mig því ég get ekki alveg skrifað lýsingu á þessu stöffi.

Ég hvet ykkur öll sem eitthvað hafið gaman af músík að reyna að fara að sjá þá e-s staðar en þeir eru að túra 25 ára afmælistúrinn sinn núna, þeir eru nefninlega allir um fimmtugt. Einsturzende Neubauten. http://neubauten.org/

Námsmaður

2005-04-13T15:38:00.000+02:00

Það er ekki lognmollan í Sjuppen. Íris frænka og Bryndís komu á föstudaginn og höfum við verið að tjilla saman og skelltum okkur á stjörnufræðisafnið, Bakken og í gær hjóluðum við í Zoologiske have. Íris minnti einna helst á Lance Armstrong hjólreiðakappa, svo vel stóð hún sig.
Á laugadaginn skellti ég mér á Vega ásamt nokkrum. Ég var þar frá 21 til ca. 5 morguninn eftir. Þar voru að spila nöfn eins og Erik Lavander (vinur hennar Hildar) sem spilaði rosa fína raftónlist, ekki sú melódískasta en rosa kúl. Steintryggur voru þarna líka og þótti mér þeir alveg magnaðir. Steintryggur fengu mig til að standa upp og hrista mig eins og óður væri. Mér fannst hristið flott þá en var bent á það daginn eftir að þetta hefði kannski verið fullmikið af hinu góða. Næstir voru Buckmaster og President Bongo (úr gusgus) og þá náttúrulega missti ég vitið og man eiginlega ekkert eftir þeim, slíkur var transinn. Svo voru hinir dönsku Bikstok (reggí) og Ralph Neumann (eða e-ð) en hinir síðarnefndu tóku e-ð sem ég kýs að kalla trommubattl (eins og strákarnir í rappinu taka stundum), og var það alveg magnað. Kvöldinu var svo slúttað á viðeigandi hátt eða í kaffi og konna á hlýlega staðnum Big Star kebab.
Dagurinn í Bakken daginn eftir var soldið erfiður en manni er nú ekki boðinn dagspassi í Bakken á hverjum degi. Ég baðst undan því að far í þau tæki sem snerust mikið, það var samþykkt af mæðgunum. En eftir tvær rússíbanaferðir var eg orðinn soldið skrítinn í haus og maga. En þá bauð Bryndís frænka upp á meðal af krana og varð ég óstöðvandi eftir það. Við Íris frænka fórum meira að segja tvisvar í sum tækin.
Bræðurnir Heimir og Tjörvi koma svo á morgun í þeim tilgangi að teiga öl og svo förum við á tónleika með Einsturzende Neaubaten á sunnudag.

Verð að hætta, er nefninlega að fara í Tivoli.

Thettur a kantinum

2005-04-08T10:21:00.000+02:00

Haldidi ad Stymminn hafi ekki bara dundrad ser a lappir klukkan 7 i morgunn. Eitthvad sem keellinn er ekki vanur ad gera eftir skonsuveidar a fimmtudegi. Jiu! Olsterinn var tho maettur lika og skvettu keellarnir sma keffi i grimuna a ser til ad meika StatisTik. AIGHT! Stymminn hefur ekkert heyrt i Baroninum for a while, kaemi nu ekki a ovart ef kallinn vaeri adeins bissi vid ad leggja skonsurnar, inni a letti, Jiu! Thettur a kantinum. Annars er Stymminn massahress, kellingalaus og vitlaus, aight! Lysi her med eftir skonsum sem vilja lata Stymmsterinn detta a sig, Jiu!

Midad vid thad sem skrifad hefur verid ad ofan, hvada ithrottagrein stunda eg i fristundum?

Ps. Hef sed a alnetinu ad thetta er lingo sem madur tharf ad tileinka ser til ad vera kul. Hedan i fra mun eg alltaf skrifa eins og *********haus sem tilheyrir einhverjum rosahressum strakavinahopi sem halda uti heimasidu, allir saman!

Stymminn a.k.a. Stymmster a.k.a. Pimpsterinn.

Lykt af hita

2005-04-06T15:42:00.000+02:00

Jább, maður kominn aftur heim eða út. Kom seint að kveldi og fór að sofa fljótlega. Hitti Dóra og Hildigunni en þau voru einmitt í bænum um helgina. Þegar ég gekk út um útidyrahurðina heima hjá mér tók á móti mér þessi yndislega lykt sem maður finnur aldrei á Íslandi en finnur í útlöndum þegar heitt er í veðri. Líklega er þetta lykt af gróðri sem ég kýs að kalla rakalykt, rakaspíri hohohho! Já, það var aldeilis sumarfílingur, sem þýðir bara eitt og það er að hendast á eitthvað útikaffihús og fá sér einn til tvo sveitta. Þar sátum við í nokkra tíma alveg að stikna og maður bara á bolnum, ber að neðan en með sólgleraugu með UV-vörn. En nú er aftur að kólna en ég er fullur bjartsýni ennþá eftir þennan góða dag og held því fram að sumarið sé handan við hornið, allavega vorið. Allir léttklæddir og brosandi. Langaði að leyfa ykkur að finna aðeins ylinn sem hér er. Hef nefninlega heyrt að ekki veiti af þessa daganna.

Trúið þið mér núna?

2005-03-28T16:59:00.000+02:00

Ég held að Dóri eigi kollgátuna. Á meðan maður hýrist á börum borgar óttans finnast líkamspartar í hverfinu mínu heima í Sjöppen.

Ég sagði ykkur að þetta myndi gerast en enginn vildi hlusta. Það hafa fundist hendur og fætur um páskana og í gær fannst svo búkurinn af þessu öllu saman. Ég er farinn að hafa áhyggjur af rekkjunauti mínum enda ekkert heyrt í honum. Ætli hann hafi farið inn fyrir múrana án mín?
Endilega láttu heyra í þér Haukur ef þú ert þarna ennþá. Ég get nefninlega ekki dekkað leiguna aleinn.

Skræfur eða skynsamir?

2005-03-19T10:55:00.000+01:00

Að sjálfsögðu erum við Haukur að tryllast úr forvitni. Hvað gæti mögulega verið í gangi þarna? Okkur hefur dottið alls konar vitleysa í hug. Fyrst héldum við hreinlega að það væri reimt í helvítis spítalanum og biðum bara eftir að finna einn sjúkling hangandi á glugganum okkar í spennitreyjunni sinni. Síðasta samsæriskenningin er sú að það sé verið að gera einhvers konar tilraunir á fólki þarna. Jafnvel undirmálsfólki og rónum. Gamli maðurinn styður þá kenningu í það minnsta. Spurningum er ósvarað; hvað varð um þann gamla? Hver gæti viljað vera að þvælast þarna á nóttunni eingöngu án þess að vera að fela eitthvað? Ef það er einhver starfsemi þarna, af hverju er þetta þá ekki merkt einhvern veginn? Og hvað vildu mennirnir þarna um nóttina? Og hvað var í fokking pokanum sem þeir hentu aftur í bílinn?

En hvað í andskotanum gerir maður í svona stöðu? Á maður að hringja á lögguna og vera sjálfur lagður inn á spítala? Á maður að spyrja nágrannana hvort þeir hafi tekið eftir einhverju undarlegu? Eða bara að snappa sjálfur úr þessari geðveiki og hætta að pæla í þessu?

Okkur finnst við ekki alveg geta látið þetta vera, erum orðnir allt of forvitnir. Okkur datt í hug að klifra yfir vegginn beint á móti og komast þannig inn í fasilítetið. Fara eina nóttina til að tékka á þessu. En við erum líka smeykir við það eftir móttökurnar sem gamli maðurinn fékk fyrir tveimur vikum. En við erum sprettharðir og hraustir strákar og gætum þess vegna tekið með myndavél, þá væri allavega ekki tilgangslaust að fara þangað ef við sæjum eitthvað dodgy. Gætum jafnvel tekið upp myndbrot á littlu myndavélina hans Hauks og reynt að publisha því á síðuna.

En auðvitað er maður smeykur við að gera eitthvað svoleiðis. Þið ættuð að sjá gadd-demitt spítalann eftir að dimmann dettur á. Maður getur fundið lyktina af spennitreyjunum sem hlupu í hringi í spítalagarðinum fyrir 150 árum. Tim Burton gæti notað útsýnið í einhverja mynd. Kuldalegar, tómar, dauðar og eldgamlar steinbyggingar, séðar í gegnum laufvana stór tré.
Mynduð þið þora?

Doktor?

2005-03-17T22:54:00.000+01:00

Þegar ég var búinn að publisha síðustu færslu fannst mér þetta vera frekar ótrúverðugt að lesa. Hér með fullvissa ég ykkur um að þetta er ekki grín og ekki skáldskapur.

...Það næsta sem ég tók eftir var að mennirnir tveir voru í íþróttapeysum merktum VAGT, sem er einhver öryggisþjónusta í Sjöppen. OK, hugsaði ég, þetta er s.s. vaktað af einhverjum ástæðum, kannski svo heimilislausir búi sér ekki til samastað þarna eða eitthvað í þá áttina. Það sem gerðist næst þótti mér frekar skrítið. Sá gamli virtist hafa róað sig niður en samt sem áður rauk annar VAGT mannanna í hann og tók hann einhvers konar fangabragði. Ekkert brútalt kannski en óþarflega fast miðað við hvað hann var orðinn rólegur. Hinn VAGT maðurinn opnaði hliðið og þeir kipptu manninum inn fyrir. Mér fannst þetta frekar skrítnar aðfarir miðað við það sem ég sá og heyrði. En líklega hafa þeir bara hringt á lögregluna og látið hirða þann gamla.

Það sem hefur verið skrifað að ofan átti sér stað fyrir um tveimur vikum síðan. Síðan þá höfum við ekkert verið að fylgjast neitt sérstaklega með spítalanum og ekki séð neitt óvenjulegt út undan okkur.

Fyrir tveimur nóttum síðan vaknaði ég við að ég þurfti að pissa. Það kemur fyrir. Ég skreið fram úr og gekk inn í stofu. Fannst frekar kalt inni hjá okkur og fór að glugganum ,sem var opinn upp á gátt, til að loka honum. Svefndrukkinn teygði ég mig upp og er litið út. “Hvað er í gangi?” hugsaði ég.

Munið þið eftir sjúkrabílnum sem var alltaf í byrjuninni á þáttunum um “Heilsubælið í Gervahverfi”, svona gamall eins og stór station-bíll. Það var þannig bíl sem búið var að keyra inn fyrir hliðið á spítalanum. Ég leit klukkuna og hún var að verða 04.30. Hurðin aftan á bílnum stóð galopin og u.þ.b. 5-8 menn voru að baksa eitthvað í kringum bílinn. Svolítið eins og þeir væru að bíða eftir einhverju. Úti var náttúrulega myrkur og spítalinn er ekki upplýstur (því hann er yfirgefinn). Eina ljóstýran sem var, var frá bílnum, ekki frá framljósunum heldur ljósinu sem kviknar þegar hurð er opnuð. Ég reyndi að fylgjast með eins og ég gat og stóð sjálfan mig að því að koma mér í hvarf og gægjast út um gluggann. Ég gat ekki séð almennilega hvað var í gangi, var nývaknaður og vankaður. Ég hafði staðið inni í stofu í um 5-10 mínútur ,að ég held, þegar maður kemur hlaupandi út úr byggingunni haldandi á svörtum ruslapoka sem greinilega seig í. Maðurinn kastaði pokanum aftur í, nokkrir mannanna fóru aftur í með pokanum, einn settist undir stýri og tveir fram í hinum megin (líklega verið svona amerískur bekkur fram í). Bílnum var startað en hvorki fram- né afturljós voru kveikt. Bílnum var brunað út að Sögade þar sem hann beygði til hægri eða í austur.

Til að átta sig

2005-03-17T19:22:00.000+01:00

Haukur bætti fyrir mig inn myndum til að fólk átti sig á umfangi spítalans. Bartholinsgade liggur við suð-vesturenda myndarinnar, við kirkjuturninn. Hin myndin er frá starfsemi byggingarinnar þegar hún hýsti fólk í spennitreyjum.

Fólk í spennitreyjum

2005-03-16T20:24:00.000+01:00

Það er gamall spítali sem liggur við götuna sem við Haukur búum við. Þessi spítali er gamli kommúnuspítalinn en var reistur sem geðspítali fyrir um 200 árum. Það var Bartholin, sem kenndur er við götuna sem ég bý við, sem stofnaði þennan spítala á sínum tíma. Spítalinn er risastór og telur margar byggingar. Það er ein aðalbygging sem umlykur garð sem geymir nokkrar minni byggingar.

Frá því að við fluttum á Bartholinsgade hafa þessar gömlu byggingar staðið auðar, þangað til um daginn.

Við horfum á bygginguna og inn í hana beint úr stofunni okkar. Fyrir stuttu var ég að skipta um plötu í græjunum sem eru í gluggakistunni. Við það rak ég augun í ljós í gamla spítalanum. Ég kallaði á Hauk og við fylgdumst með eins og hægt var, okkur þótti þetta ansi grunsamlegt. Við ákváðum náttúrulega að byrja að fylgjast með en það var mjög tilviljanakennt hvernig mannaferðum var háttað í byggingunni næstu kvöld á eftir.

Það er rétt að nefna það að öll hliðin inn fyrir spítalasvæðið eru merkt með skiltum sem stranglega banna alla umferð og þau gefa til kynna að eftirlitsmyndavélar vakti svæðið. Okkur þótti skrítið að það þyrfti myndavélar til að vakta svæði sem stendur algerlega autt.

Hvað um það. Við hættum að nenna að fylgjast með þessu og fannst allur draugasjarmi farinn af þessu. Líklega væri bara verið að gera upp bygginguna. Það eina sem truflaði okkur voru þessar mannaferðir á kvöldin. Það var allt með kyrrum kjörum allann daginn en á kvöldin sáum við glitta í ljós og sáum skugga á hreyfingu. Kvöldin voru líka eini tíminn sem hliðin voru opin.

Eitt kvöld sat ég heima og las í bók. Haukur var á hljómsveitaræfingu. Klukkan var ekki meira en 23.00. Ég var að hlusta á Dylan þegar ég heyri einhvern skarkala fyrir utan (hróp og köll). Það var svo sem ekkert nýtt, einhver dottinn í það. En skarkalinn hélt áfram og var slíkur að ég stóð upp til að líta út. Sé ég þá tvo menn frekar stóra vera að ræða við annann sem var gamall maður. Allir mennirnir standa beint fyrir framan aðalhlið spítalans. Sá gamli er greinilega drukkinn og er með stæla við hina. Ég fylgist með og veit ekki hvaðan á mig stendur veðrið þegar ég finn sjálfan mig stökkva burt frá glugganum, annar stóru mannanna hafði litið upp. Ég slökkti öll ljós inni hjá mér og hélt áfram að fylgjast með...

La Cultura Nostra

2005-03-14T12:55:00.000+01:00

MenningarMafían í Sjuppen ákvað að skella sér í bíó á laugardaginn. Nighthawk, DJ Database, El Arkitektó og Psycho Stygo skipa mafíuna og hafa þau hist reglulega frá áramótum. Leynilegir fundir hafa átt sér stað á Louisiana, á tónleikum, í heimahúsum og á netinu. Mafíuna þyrsti í menningu á laugadagskvöldið svo ákveðið var að fara í bíó eftir Pizzu-partý hjá Nighthawk og Psycho Stygo. Nighthawk sem sér um tæknilegar hliðar allra aðgerða hafði pantað miða á netinu á myndina Sideways. Hann fékk kóða sem þyrfti einungis að stimpla inn í sjálfsalann í bíó. El Arkitektó var að tapa sér úr stressi og lá við kvíðakasti á Nörreport, 30 mín. fyrir bíó. Psycho bað hana um að halda stillingu og koma ekki upp okkur. Við vorum komin á svæðið um 21.10. myndin átti að byrja kl. 21.15. Dj Database tók ekki í mál annað en að fá stórann popp og stóra kók. Hún fékk leyfi eftir mikið nöldur og nánast rifrildi við hina því við vorum að verða of sein. Á meðan Database sjoppaði var Nighthawk að græja miðana í sjálfsalanum, sem var ekki að virka. Klukkann var orðinn Bíó þegar Nighthawk fattaði að hann var búinn að vera að stimpla inn símanúmerið hjá Psycho í sjálfsalann en ekki kóðann fyrir miðunum. El Arkitektó var að missa vitið af stressi, þurfti Database því að taka hana á eintal til að róa hana niður. Nú voru allir ánægðir; Database með popp og kók, búið að róa El Arkitektó niður, Nightawk kominn með miða en Psycho var fýldur eins og venjulega. Þegar búið var að rífa stubbana af miðum helmings mafíunar kom í ljós að hún var stödd í röngu bíói. Fokk! Við vorum í Palads en ekki Palladium. Mafían, sem var búin að skipuleggja flóttaleiðir úr bíói hljóp út og skimaði í kringum sig. El Arkitektó spurði til vegar og svo var hlaupið og hlaupið, yfir umferðargötur og torg, bílar skransandi til að sveigja fram hjá okkur. DJ Database var ekki hress með hlaupahraða félaga sinna því hún hélt á stórum poppi og stórri kók og skildi eftir poppslóð frá Palads yfir að Palladium. Stór popp var orðinn að miðlungs þegar mafían skilaði sér í rétt bíó. Sem betur fer var seinkunn á myndinni. Myndin var góð.
Database er ennþá fúl útaf poppinu, Arkitektó skelfur enn og er að ná sér niður af kvíðakasti, Nighthawk gleymdi húfu og vettlingum í bíó og Psycho er enn að ná röddunum úr bíó úr höfðinu sínu.

Jens-Pétur

2005-03-12T13:32:00.000+01:00

Vikan hefur farið í undirbúning fyrir próf sem ég tek fyrir páska. Við Bertrand höfum verið að læra saman og reynt að fikra okkur í gegnum Financial accounting. Við vorum á 6. hæð á horni Gasverksvej og Istedgade. Bertrand hafði haft samband við föður sinn, hann Jean-Pierre, og beðið hann um að koma og hjálpa okkur. Jean-Pierre er 63 ára fyrrverandi aero-engineer. Veit ekki alveg um hvað það snýst en það er ávísun á stærðfræðikunnáttu. Jean-Pierre mætti á svæðið, frekar móður eftir 6 hæðirnar. Hann tók af sér frakkann og trefilinn bað um kaffi og var frekar þurr á manninn. Hann leit yfir það sem við höfðum gert og og hló lágt. Svo las hann yfir æfinguna og fékk sér rettu. Svo byrjaði hann að útskýra, aðallega á frönsku þó svo hann talaði gallalausa ensku. Eftir mikið handapat, útskýringar og 6 rettur í viðbót, leit hann á mig og spurði: "Did you get this?" Nei það gerði ég ekki. Við eyddum 4 tímum í þetta og hann hafði sett þetta allt öðruvísi upp en ætlast er til af okkur. Við létum hann vita af því að okkur hefði verið kennt þetta á annann hátt. Hann fussaði bara yfir því, sagði það ekki standast og rauk svo í smók. Ekki það að hann hefði gert þetta vitlaust, bara ekki á þann hátt sem ætlast er til af okkur. Við ákváðum að láta bara hér við sitja og skella okkur í bíó. Við vorum rétt komnir fram á gang þegar Jean-Pierre kveikti sér í rettu. Frá Istedgade niður á Höfuðbana reykti hann tvær í viðbót áður en hann hvarf.
Þegar hann var farinn sagði Bertrand mér að hann hefði fundist við vitlausir og metnaðarlausir. Bertrand var frekar pirraður á þeim gamla. Ég hugsa að við gerum þetta bara sjálfir næst.

Týndi hlekkurinn?...

2005-03-09T12:46:00.000+01:00

...Neibb, aldeilis ekki. Vil þakka blogvinum mínum fyrir frábær viðbrögð við síðuklístrun. Helst langar mig að gefa ykkur öllum Tívolílurk og der. Eða jafnvel bara bjóða ykkur öllum í pulsupartý, andskotinn hafi það.

Sérstaklega vil ég þó þakka Ólafi BEinarssyni fyrir sína klístrun. Skv. síðustu könnun Gallups um umferð um íslenskar vefsíður þá var þessi síða í 3. sæti á eftir vísi.is og mbl.is. Ég mun launa klístrun með klístrun, svo allir rati nú til baka.

Annað mál.

2005-03-08T17:39:00.000+01:00

Mér þætti vænt um ef einhver sem slysast hingað myndi vilja hlekkja þessa síðu við sína.
Fann nefninlega allt í einu fyrir einhverju tilgangsleysi með þessu.

Titill

2005-03-08T17:11:00.000+01:00

Já, það var fjör í partýi um helgina. Við Haukur buðum Bertrandi í mat og létum hann elda! Sniðugir þar. Frosnar, rauðvínsmarineraðar kjúklingabringur úr Nettó á síðasta söludegi urðu fyrir valinu ásamt frönskum a la Haukur (opna poka, hella á bakka). Fransmaðurinn átti nú ekki í vandræðum með að töfra fram dýrindis máltíð úr þessu. Við Haukur stóðum hjá og reyndum að læra af Fransmanninum. Svo var partý í Köben en samt vorum við nær Malmö heldur en Nörreport, skrítið en næstum satt. Að því tilefni fannst mér kjörið að öskra í sænska símann svona þrisvar, til að vera viss um að ekkert væri eftir. Svona langlínusímtöl eru ávísun á erfiðan dag daginn eftir. Það stóðst.

Í tíma í dag sat ég með Solo, Bertrand og Óla. Solo spurði Óla hvort hann mætti fá lánaða tölvuna hans í smá stund. Ekki málið. Solo tók niður adressubarinn á netinu (þar sem maður slær inn slóðir) og þar stóð ebonyzyrup.com. Ég sagði Solo að tékka nú á þessu. Hann var alveg grænn og gerði það. Upp kom e-r massa svertingjaklámsíða. Þetta þótti mér fyndið því við sátum ca. neðst í fyrirlestrarsalnum og þ.a.l. voru nokkrir sem sátu fyrir ofan okkur.

Solo, sem er svartur, spurði mig í dag: "Do you know what I will be when I finish my B.S." "No", svaraði ég. "An upgraded negro". Þetta fannst mér líka vera fyndið.

Já ekki hægt að segja annað en að það sé létt í manni hér í Sjuppen. Næsta verkefni er að fara og reyna að skafa kjúklingarestina af pönnunni frá því á laugardag. Við gerum stundum tilraunir með það hversu langann tíma það tekur fyrir lykt mismunandi hráefna að komast yfir í hinn endann á íbúðinni eftir eldun. Vinningshafinn er enn grjónagrauturinn sem við gleymdum á hellunni þegar við fórum í 5 daga til Árósa. Bleikur grjónagrautur er sko ekkert grín get ég sagt ykkur.

Laugardagur til lukku?

2005-03-05T17:54:00.000+01:00

Já, þetta er erfitt. Fór í tíma í morgun kl. 8.55 sem mér þykir ekkert sélega kristilegt á laugardagsmorgni. Fyrirlesturinn var erfiður og stóð yfir í 4 tíma. Góð byrjun á góðum degi, ha!
Ég hlakkaði nú til samt að fara að spila leik sem ég var klára. Mótherjarnir voru engir aðrir en ellismellirnir í BK Rosen. Við rústuðum leiknum en ég spilaði líklega lélegasta leik sem ég hef á ævinni spilað. Ég skoraði eitt stig á 25 mínútum. Hitti ekki úr einu þriggja en skaut ca. 10 skotum. Hitti ekki úr einu lay-öppi en tók ca. 10 slík líka. Já ég var hetja dagsins. Það versta var að maðurinn sem var að dekka mig var um sextugt. Þetta var fyrsti laugardagsleikurinn sem ég spila ótimbraður. Ég hugsa að ég mæti bara fullur næst. En nú eru svo tvö Partý í kvöld, partý,partý! Það dugir því ekkert minna en 4 rauðví,n (þær voru á pakkatilboði) bjór og gin.
Aldrei að vita nema maður setji eina þriggja í kvöld á danska vísu?

2005-03-04T12:54:00.000+01:00

Djöfull er þetta gaman maður.

blogprófun

2005-03-04T12:49:00.000+01:00

Þetta var spurning um að skella sér upp í skóla og reyna að lesa aðeins eða koma sér upp svona blogi. Verst hvað það tók stuttan tíma að gera þetta, ég hélt það tæki miklu lengri tíma. Ég neyðist víst til að fara á bókasafnið núna.